De meest aanbeden man in de Filipijnen is hij nog niet. In dit vrome land staat god nog altijd nummer een. Maar hij staat wel met stip op twee Manny Pacquiao; “The Pacman”. Zonder twijfel de populairste persoon in Filipinoland. Manny is bokser en sinds een jaar of wat wereldtitelhouder. Schijnt ook de beste pound-for-pound bokser ter wereld te zijn. Wat dat ook moge zijn. En dus kom je hem overal tegen.

Curitiba is de Braziliaans modelstad. “ECO friendly” zoals dat zo mooi heet. Hier is alles wel overdacht gepland voor het gebouwd is. Bede straten, veel parken en met respect voor de oude historische gebouwen. En het is aardig gelukt. In elk geval vergeleken met de diverse beton jungles die we al hebben gehad.

We verlaten Uruguay met de boot. En niet zomaar, dit is serious shipping... Er staat een enorm groot glimmend terminal gebouw waar de boel even professioneel wordt aangepakt. De bagage moet eerst ingecheckt worden en verdwijnt net als op het vliegveld met de lopende band. Vervolgens blijkt onze “goedkope” boot niet te gaan en worden we overgeboekt op die van de concurrent. Ach, een beetje extra luxe voor ons sloebers, wij klagen niet...

Vandaag fietsen gehuurd. Mooie nieuwe mountainbikes voor 10 Yuan (1 euro) per dag. Al eerder hebben we een kaart van de omgeving gekocht om onze weg te kunnen vinden. Bij een restaurantje van die lekkere groentenpannekoeken voor onderweg ingeslagen en we zijn er klaar voor. Zo gauw als je trouwens ergens staat komt er wel weer iemand op je af die je gids wil zijn voor een dag. Anders vind je het nooit, roepen ze allemaal. Maar wij hebben ons kaartje dus we gaan mooi zelf op pad.

Yunnan, de provincie van China waar we momenteel zijn kent vele minderheidsgroepen. De omgeving van Dali is het gebied van de Bai. Het is een bevolkingsgroep met een prachtige kleurige klederdracht. De plek bij uitstek om deze mensen te ontmoeten is de markt. We zijn dan ook twee keer naar een dorpje in de omgeving geweest om een markt te bezoeken.

Dag 6, van Sakya naar Rongbuk (EBC)

Om acht uur weer op pad gegaan. Zodra we de "Friendship highway" weer op rijden is de weg weer onverhard. Al snel passeren we Lhatse en gaat de weg weer stijgen. We naderen het hoogste punt uit ons Tibet avontuur: de Gyatsola pas van 5220 meter. Het waait behoorlijk boven op de pas en het is dan ook aardig koud. De gebedsvlaggetjes wapperen hard in de wind. Maar de uitzichten zijn weer geweldig en dan vergeet je even dat je het koud hebt.