Vanuit Madaba de bus naar Amman genomen. Bij het Abdali busstation een taxi genomen naar downtown. Alles komt nu bekend voor, dat is het mooie als je ergens een tweede keer komt. We weten nu precies waar te gaan.

Ditmaal wel een kamer bij het Palace hotel weten te bemachtigen, de vorige keer zaten ze vol. Warm aanbevolen in de LP en dit keer geheel terecht want dit is een perfect hotelletje. Midden in downtown en toch rustig gelegen en het ziet er allemaal ook nog eens erg netjes uit.

Voor het eerst overnacht boven de 5000 meter. En dat was te merken! Ik had behoorlijk last van slapeloosheid, je bent moe en wilt wel slapen maar op een of andere manier lukt het gewoon niet. Een kort nachtje dus. Maar we klagen niet want het kan allemaal veel vervelender op deze hoogte.
Als we wakker worden openen we eerst de gordijnen van ons kamertje. En daar ligt hij dan in volle glorie; Qomolangma op z'n Tibetaans ofwel Mt. Everest. Het is weer een wolkeloze dag en de witte top steekt scherp af tegen het heldere blauw.

Het laatste deel van ons Tasmanië rondje gaan we helemaal naar het zuiden. Via Hobart met een korte stop in Kingston bij onze vrienden van de McDonalds. Dit is een van de weinige plekken waar gratis wifi wordt aangeboden. Het is niet snel maar hey, het werkt! En je hoeft de hamburger hut niet eens in want het signaal is ook nog op de parkeerplaats te ontvangen! Hier weer wat updates gedaan en ons campertje voor op het vasteland geregeld.

Mooi op tijd op Melbourne Airport gearriveerd. Taxi genomen naar de camperverhuurtoko. “Apollo” dit keer. Iets andere uitstraling dan de familiebusiness van Tasmanie. Hier een strak en modern kantoor en een parkeerplaats die wit ziet van alle campers. Na de nodige formaliteiten en het zwaaien met creditcards er eentje meegekregen. Prachtig nieuw bussie. Ongeveer 200000 minder kilometers op de teller dan de vorige en ziet er ook nog heel strak uit. Ja ja, wij reizen op stand..... ahum.

Vanochtend eerst wat emails rondgestuurd. Onze Tibettrip blijkt bijna een week eerder te kunnen starten, de permits zijn sneller te regelen. We vertrekken nu 27 April. Een mooie meevaller dus. Daarna met de bus naar Lijang. Eigenlijk een luilekker ritje, want het duurt maar drie uur en de weg is in goede staat. Ook vandaag weer heerlijk weer. Als we in Lijang aankomen worden we gedropt bij het busstation. Dat ligt echter nogal een eindje van de oude stad waar we een willen dus tijd om een stukje te lopen. Een brede straat die we door lopen is helemaal afgezet door de politie. Even later blijkt waarom; we lopen langs het stadion en daar wordt vanmiddag de interland China - Australie gespeeld. Bij de ingang staan wat vrouwen met kaarten te zwaaien. Het lijkt ons wel wat en voordat we het weten hebben we twee kaarten voor de wedstrijd van over 1 1/2 uur. Nu nog een guesthouse...

Nicaragua en Costa Rica hebben ruzie, niet zo heel erg, maar toch wel een beetje. Schijnt iets te zijn met landjepik over en weer. We zagen het al de afgelopen dagen in de kranten staan, maar bij de grensovergang wordt het helemaal duidelijk. Dat we hier twee weken geleden langs kwamen was het al druk met vooral vrachtwagens. Nu is het MEGA druk. Aan de Costaricaanse kant staat een kilometers lange file met vrachtwagens, allemaal van die enorme Mack trucks. Kennelijk zijn ze even heel stipt bij de Nicaraguaanse immigratie...