Vandaag Maun verlaten. En dit is ook onze laatste dag in Botswana. We rijden richting noord westen om bij de grens met Namibië te komen. Eigenlijk maken we een mooie boog om de Onkovango heen. Aardig stukje rijden, maar ook hier valt de kwaliteit van de weg alles mee.

Om half zes gaat het wekkertje en een half uur later worden we opgepikt door een taxi. Met een noodgang al toeterend naar het busstation gereden en dus ruim op tijd aanwezig. Hier ontmoeten we de anderen die meegaan met de trip. Michael, John, Tessa, Volkan, Itana en Helen. Achtereenvolgens uit Australie, Engeland, Duitsland en Engeland. Weer een internationaal gebeuren dus. De gids is Irene, een stevige Arequipaanse jongedame.

Dag 6, van Sakya naar Rongbuk (EBC)

Om acht uur weer op pad gegaan. Zodra we de "Friendship highway" weer op rijden is de weg weer onverhard. Al snel passeren we Lhatse en gaat de weg weer stijgen. We naderen het hoogste punt uit ons Tibet avontuur: de Gyatsola pas van 5220 meter. Het waait behoorlijk boven op de pas en het is dan ook aardig koud. De gebedsvlaggetjes wapperen hard in de wind. Maar de uitzichten zijn weer geweldig en dan vergeet je even dat je het koud hebt.

• Roadtrip

Vertrek uit Manali. We hebben drie dagen geleden onze tweedaagse busreis naar Leh geboekt en gaan de avond tevoren nog even langs het reisbureau om de gegevens van de bus door te krijgen. Opeens blijkt het weer erg moeilijk. We zijn kennelijk de enigen die geboekt hebben en ze willen de bus niet alleen voor ons laten rijden. Begrijpelijk, maar de alternatieven staan ons niet aan. We kunnen of vannacht om twee uur met de eendaagse busreis mee. Of een vage optie met een terugkerende jeep die misschien beschikbaar zou zijn. Zien we beiden niet zitten en er wordt wat heen en weer gebeld. Opeens blijkt ons twaalf persoons minibusje wel beschikbaar en wordt deze aangevuld met lokale mensen die naar Leh gaan. Maakt ons niet uit, we gaan nu gewoon op de afgesproken tijd.

Lhasa 03/05 - 11/05

De eerste twee dagen in Lhasa doen we lekker rustig aan. Onze 8-daagse trip was toch best wel vermoeiend en het is prettig om nu een beetje gas terug te nemen.
Niet dat we helemaal niets doen want daar is Lhasa veel te leuk voor. Bij aankomst zijn we hier in het Banak shol guesthouse gegaan, met name door de goede verhalen die we hier over gehoord hadden. Het viel echter erg tegen. De kamers zijn erg lawaaierig en oud. Nu is dat niet zo erg want de afgelopen week hadden we niet anders, maar hier vragen ze er wel een behoorlijke prijs voor. De prijs - kwaliteit verhouding is dus nogal zoek. Dus de volgende dag ge-switched naar het Kirey guesthouse. Hier een veel betere kamer voor minder geld.

De busrit van Arequipa naar Nazca duurt zo'n tien uur. Zodra we Arequipa verlaten is het gedaan met de hoogvlakte en zakken we naar zeeniveau. Bijna zeven weken op hoogte geweest. We rijden nu weer de woestijn in. De enorme zandduinen liggen van ver in het binnenland tot in de zee. Het is een onherbergzaam ruig landschap, maar mooi om te zien. Het hele stuk tot Nazca blijft woestijn, onmetelijk groot.