Om acht uur de bagage in de auto gepropt en vertrokken. We verlaten de highway en rijden ongeveer een uur lang over een dirtroad richting de Lamaling tempel. Deze tempel heeft een heel aparte bouwstijl. Het is een soort ronde toren, eigenlijk lijkt het wel een vuurtoren. Een prachtig gebouw.
Buiten lopen oude vrouwen met gebedsmolens rondjes om de tempel terwijl ze zacht hun gebeden prevelen. Bouke heeft foto's van de Daila lama mee en geeft er een paar aan de vrouwen. Ze zijn er ontzettend blij mee.

• Roadtrip

Om acht uur 's ochtends verzamelen we bij het bureautje in San Pedro voor de driedaagse trip naar Bolivia. We gaan een tocht van 500 Km maken over de Altiplano langs vulkanen, meren en door woestijnen en zoutvlaktes. Het blijkt dat we vandaag met z'n zessen op pad gaan. Twee Duitse meiden, een Welshmen en een Spaans meisje. We starten met een minibusje naar de grens. Eerst in San Pedro langs de douane voor het uitreis stempeltje en dan een uurtje rijden naar de grens.

De eerste plaats waar we overnachten in Ecuador is Loja. Het is al een uur of acht 's avonds als we hier arriveren. Toch nog even twee hostals vergeleken en uiteindelijk een simpel kamertje voor weinig genomen. We zijn hier toch alleen maar voor vannacht. En de volgende ochtend dus gelijk weer op pad, de bus naar Vilcabamba ditmaal. Het is een mooie rit door de Ecuadoriaanse bergen vlak langs het nationale park.

Sossusvlei in de Nahib Naukluft woestijn is een van de top bezienswaardigheden van Namibie. De rode zandduinen zijn wereldberoemd. Om hier te komen maken we een ommetje via Mariental. Dan is het deel asfaltweg net wat langer zodat we minder gravelroad hoeven te rijden en dat is wat prettiger voor Anita haar gestel. En we breken de route in twee zodat de afstand per dag wat korter is.

Ik hang uit het gat in de trein waar ooit de deur heeft gezeten. In het zonnetje en met een lekker windje door het haar. De geur van groene rijstvelden, rokerige vuurtjes en een oude diesellocomotief. De rijstvelden en kleine dorpjes schieten voorbij. Nou ja, schieten, echt hard gaat het niet. We stoppen in elk gehucht onderweg en het boemeltje hobbelt letterlijk zijn weg richting het noorden. Ik heb altijd gedacht dat een treinrails toch overwegend vlak dient te zijn, maar hier zitten er echte kuilen in de rails. Soms kom je bijna los van het bankje!

s' Ochtends eerst gebeld naar de campermannen. Helaas blijken ze er niet helemaal klaar voor te zijn. Het wordt vanmiddag of morgenochtend. Niet echt een heel groot probleem, we spreken morgenochtend af en gaan vandaag Auckland verkennen.
Het is vandaag bewolkt en dan merk je meteen dat het hier kouder is dan in Australie. We kunnen nu weer een fleece en jas aan.