De bus naar Bundi is er eentje van de echte Indiase staatsmaatschappij. Oerdegelijk en niet om aan te zien, en kennelijk maar met drie versnellingen want hoger heeft de chauffeur de hele 250 km niet gereden. Gelukkig hebben we plaatsen helemaal voor in want de bus stopt in elke plaats van enige omvang en alles wat langs de weg staat wordt in het gangpad naar achteren gepropt. De geit die er als een van de eerste in ging begint steeds jammerlijker te mekkeren....

Baku maakt zich klaar voor de Eufacupfinale van volgende week. Arsenal en Chelsea treffen elkaar dan in de plaatselijke arena. We komen er langs op weg naar de stad vanaf het vliegveld. Het hele stadion wordt gebruikt is een soort giga lichtscherm waarop de aanstaande match gepromoot wordt. Imposant gezicht zo in het donker.

De Pantanal is een enorme wetland, zo'n 5x zo groot als Nederland. De grootste concentratie wilde dieren van Zuid-Amerika is hier te vinden. Eens kijken dus of we daar wat van mee kunnen pakken. Maar voordat we er eenmaal gearriveerd waren moest er nog wel wat gebeuren. Er was tenslotte nog een busritje te maken....

De trein brengt ons in iets meer dan twee uur van Kanazawa naar Kyoto. We vertrekken in de regen, bij aankomst is het droog. De eerste indruk is in Kyoto goed geregeld. Het station aldaar is mega indrukwekkend. Niet zozeer aan de buitenkant, maar des te meer aan de binnenzijde.

Het is nog steeds monsoon in Noord India. En dat betekend dus veel regen. De afgelopen dagen zo goed als continue. En ook hier is men verbaasd dat het zo lang doorgaat, eigenlijk hoort het half september wel eens over te zijn, en ook zo heftig is. En al dat water moet zo zijn weg vinden door de bergen, en de gevolgen daarvan ondervonden we op ons busreisje van Dharamsala naar Manali.