De laatste avond in Sucre maar weer eens naar de Chinees. Als we net zitten loopt de tent geleidelijk aan helemaal vol. En voller dan vol. Elke stoel is bezet. Het blijkt dat iedereen komt om te kijken naar de mega-tv die hier staat. Vanavond speelt Bolivar uit La Paz namelijk tegen Quito uit Equador. En dat alles om kwartfinale in de Copa Americana, zeg maar de latino versie van onze Champions league. 

Xi'an is ook zo'n flink uit de kluiten gewassen stadje, zo'n 6,6 miljoen mensen leven hier. En op zaterdag gaan ze allemaal de stad in om te shoppen. Althans zo lijkt het. Het is dus zaterdag vandaag en wij hebben het nobele idee om eens wat aan de conditie te gaan doen. Dus niet meer rustig wandelend door zo'n stadje kuieren, nee we gaan sportief op de fiets! Voor het hotel staat op straat een "fietsen op de stoep parkeerbeheer mannetje" en die wil ook wel verhuren.

Granada is een stad aan het andere uiteinde van Cocibolca, de locale naam van Lago Nicaragua. Veel koloniale gebouwen en heel wat kerken. En allemaal voorzien van een vrolijk kleurtje. Want Granada is vooral een heel kleurrijke stad.
We komen hier met achtereenvolgens boot-taxi-bus-minibus vanuit Ometepe. En evengoed duurt het geheel niet langer dan een uurtje of vier. De reisafstanden zijn hier niet zo erg groot.

Sossusvlei in de Nahib Naukluft woestijn is een van de top bezienswaardigheden van Namibie. De rode zandduinen zijn wereldberoemd. Om hier te komen maken we een ommetje via Mariental. Dan is het deel asfaltweg net wat langer zodat we minder gravelroad hoeven te rijden en dat is wat prettiger voor Anita haar gestel. En we breken de route in twee zodat de afstand per dag wat korter is.

We zijn in Medellin. Meer dan 2.5 miljoen inwoners en groeiende. Want de Colombianen willen hier graag wonen. Het ligt in een dal op dik 1000 meter hoogte en heeft het hele jaar een lente klimaat en het gaat hier economisch voor de wind. Zeg nu zelf...
In de rest van de wereld heeft Medellin vaak nog een wat andere klank. Misschien is het wel de stad met de slechtste naam ter wereld, op Bagdad na dan... Eind jaren 80 het centrum van de cocaine handel onder hoede van Pablo Escobar.

Als we aankomen op het station van Ulan batar staat er al iemand op ons te wachten. Ze heet Namsrai en spreekt goed Engels. We lopen met haar naar een busje en rijden richting een van de buitenwijken van Ulan Batar. Het zijn grote grauwe flatgebouwen in de Sovjet stijl. Bij een van de gebouwen worden we gedropt, het blijkt ons verblijf te zijn. We verblijven de komende dagen bij Namsrai, haar zus en haar vader. Het appartement is op de 7e verdieping en is aan alle kanten ingericht met tapijten, zowel op de vloer als aan de muur. Het houdt het in elk geval lekker warm want de temperatuur is er tropisch. Dit in tegenstelling tot buiten want het was vandaag geheel bewolkt en dik onder nul. En dat terwijl in Mongolie 260 dagen per jaar de zon schijnt. Maar vandaag dus even niet...