Vandaag slechts een korte reisdag. Het is ongeveer 30 Km. van Nyalam tot de grens.
De hoogvlaktes hebben we nu echt achter ons gelaten en we dalen steeds verder af door de kloof richting Zhangmu. De route blijft mooi, de weg slingert langs watervallen en ravijnen. Na een uurtje in Zhangmu, dit is de Chinese grensplaats. Het is hier een en al bedrijvigheid. Kennelijk is er veel handel over en weer want het staat vol met Nepalese vrachtwagens.
Bij de slagboom onze laatste Yuannen gewisseld voor Nepalese Roepies. (10 Y. = 80 Rp.) Vervolgens naar de douane.

Meknes is kleiner en gemoedelijker dan Fes. Maar wel ook met een fraaie medina. Niet zo groot als die van Fes maar net zo vol tot op de vierkante centimeter met bedrijvigheid. En de tourgroepen zijn hier ook weer verdwenen, lekker kleinschalig dus.
De bus naar Meknes is een oud boemeltje, niet erg want het is maar een rit van een uur. Onze eindbestemming is het Maroc hotel, weer naast de medina en met kamers die uitkijken op een binnenplaats met bomen vol oranje sinaasappelen. Mooi plekkie dus.

Zaterdagmorgen de taxi genomen naar het vliegveld van La Paz. Het ligt buiten het dal dus we moeten de hele weg weer omhoog. De chauffeur rijdt als een idioot en we zijn er dus ruim op tijd. Het is een kleine luchthaven met maar weinig vluchten, de meeste naar bestemmingen in Bolivia. Onze vlucht naar Rurrenabaque heeft vertraging en we vertrekken een uurtje later. Langs de taxibaan van het vliegveld is een kerkhof met oude vliegtuigen. Prachtige oude vervallen kisten op een rijtje. Nooit eerder gezien op een luchthaven.

Deze ochtend worden we gewekt door het geluid van regen. Het komt gestaag naar beneden. De bergen zijn gehuld in dichte nevel.
We rijden de eerste twee uur ook nog in de regen. Het zijn mooie brede valleien met dennenbossen en veel watervallen. Sommige komen van enorme hoogte naar beneden. Gelukkig regent het nooit lang, geleidelijk klaart het op en rijden we weer in de zon. In Lunang hebben we geluncht in een klein tentje. Na een uurtje rijden is er weer een roadblock vanwege wegwerkzaamheden.

Voor ons laatste bezoek in het noorden zijn we van Salta naar Cachi gereisd. Een prachtige busrit door de bergen. Eerst een smalle kloof, dan omhoog over groene bergen, stukje hoogvlakte, door het nationaal park “Los Cordones” (tien-duizenden enorme cactussen, bizar gezicht) en uiteindelijk in het dal aanbeland waar Cachi ligt. En aangezien we een middag-bus hadden was het bij aankomst al avond. En een zaterdagavond. En in dit geval maakte dat net het verschil. Het ienieminie dorpje krijgt in het weekend nogal wat bezoekers uit de stad voor een korte break. Geen bed meer te vinden!

Deze dag begint met een ontbijt in het guesthouse. Lekker hoor, niets hoeven doen en uitgebreid eten! Gelukkig kan Anita weer iets gemakkelijker bewegen en is de pijn weg. Alles rustig ingepakt en in een schoon gewassen auto (service van het huis) op pad richting Windhoek.