Met de bus gaan we door het grootste deel van Centraal Sarawak. Eerst naar Miri, vervolgens Bintulu en uiteindelijk Sibu. Het zijn alle drie bedrijvige provincie stadjes. Niet heel fraai of zo, meestal gewoon de saaie vierkante betonbouw. Maar wel alle drie gelegen aan rivieren naar zee. En dat maakt dat het vooral aan het einde van de middag lekker afkoelt door de wind vanaf zee. Is ook wel welkom want het is alle dagen vol op zon waardoor het rond de middag bar heet is.

Vandaag slechts een korte reisdag. Het is ongeveer 30 Km. van Nyalam tot de grens.
De hoogvlaktes hebben we nu echt achter ons gelaten en we dalen steeds verder af door de kloof richting Zhangmu. De route blijft mooi, de weg slingert langs watervallen en ravijnen. Na een uurtje in Zhangmu, dit is de Chinese grensplaats. Het is hier een en al bedrijvigheid. Kennelijk is er veel handel over en weer want het staat vol met Nepalese vrachtwagens.
Bij de slagboom onze laatste Yuannen gewisseld voor Nepalese Roepies. (10 Y. = 80 Rp.) Vervolgens naar de douane.

Voordat we naar Mestia gaan reizen we eerst naar Tbilisi. Met de minibus door het deel van het land wat vol staat met druiven. En dus ook passeren we her en der de wijnhuizen. Zonder te stoppen overigens want dit is een publiek busje. In Tbilisi een taxi genomen naar het guesthouse voor vanavond. Het is een mooi plekje in een rustige straat.

Om half zes gaat het wekkertje en een half uur later worden we opgepikt door een taxi. Met een noodgang al toeterend naar het busstation gereden en dus ruim op tijd aanwezig. Hier ontmoeten we de anderen die meegaan met de trip. Michael, John, Tessa, Volkan, Itana en Helen. Achtereenvolgens uit Australie, Engeland, Duitsland en Engeland. Weer een internationaal gebeuren dus. De gids is Irene, een stevige Arequipaanse jongedame.

Om vijf uur s ochtends staan we op een parkeerplaats ergens in het centrum van Ushuaia. Nog pikdonker, beetje druilerig weer, echt iets om je bed voor uit te komen. Maar ja, de bus naar Punta Arenas vertrekt op dit fraaie tijdstip dus we moeten wel. Het eerste stuk is het nog donker en regent het flink. Bij het eerste daglicht klaart het wat op en zien we eindelijk de enorme vlaktes waar we nu over rijden.

Als je van meren in de bergen houdt moet je naar Bariloche! Deze stad ligt midden in wat hier het meren gebied wordt genoemd. En met reden want het is hier water overal waar je kijkt. Bariloche ligt zelf aan een van de grootste meren; het Lago Nahuel Huapi. En Bariloche is een paradijs voor iedereen die van chocolade houdt. Ze hebben hier winkels zo groot als een supermarkt met alleen maar chocola. Ook als chocoladefondue!