Het weer is veranderd. De felblauwe hemel die we normaal ‘s ochtends hebben is vervangen door een beetje heiig exemplaar. Jammer voor het uitzicht op het meer Karakul, ook dit is nu in nevelen gehuld. Na een uitgebreid ontbijt gaan we op pad richting de grens met Kirgizië.

Vandaag gaan we reizen van Almaty naar Karakol. En dan niet via Bishkek, maar via Kegen en door de Karkara valley. Met grensovergang in ‘the-middle-of-nowhere’. Via internet hebben we vooraf een ‘mannetje-met-auto’ geregeld en keurig op de afgesproken tijd staat Sergei op de stoep. Met Mitsubishi 4WD bussie om ook de slechte stukken door te komen.

Het liefst waren we met de trein van Agra naar Jaipur gegaan, maar helaas geen plek meer vrij in de trein. En dus maar de bus genomen. Het is maar een ritje van zes uur maar vermoeiend was het zeker. Hoewel we een "luxe" bus gekozen hadden bleek deze weer van het uitgewoonde type. En na zes uur met alle raampje's open tegen de hitte kwamen we aardig uitgeteerd aan in Jaipur.

Klokslag half zeven 's ochtends lopen we het kantoortje van de "Challenge" busmaatschappij binnen. Met deze busmaatschappij zijn we ook vanuit Damascus gekomen en dat is zo goed bevallen dat we ze ook weer terug nemen. Gisteren hebben we al kaartjes gekocht en dat is een goed plan geweest want hij zit helemaal vol. En dus schuiven we voor de laatste keer door de verkeerschaos van Amman. Op naar de grens!

Het is maar een uurtje rijden tot de grenspost. Eerst het ritueel van vaarwel bij de Jordaanse grens, dan een stukje niemandsland, en dan weer een warm welkom als we Syrie in willen.

Van Mandalay naar Pyin u lwin
We rijden al weer vroeg door Mandalay. De ochtendspits is in volle gang. Hoewel deze voor 80% uit fietsers bestaat is er af en toe toch geen doorkomen aan, ze krioelen aan alle kanten over straat. Als we de stad uit zijn komen we al snel in de heuvels. Het is een mooi landschap. Na een uurtje of wat zijn we bij de eerste stop voor vandaag; de Anasikan waterval. Het is zo'n drie kwartier afdalen van de weg naar de waterval. Het hele pad krijgen we gezelschap van drie dametjes die ons aan alle kanten willen bijstaan. Anita wordt bijna naar beneden gedragen! 

• Roadtrip

De grote dag!
Om acht uur staan we bij het Tibet hotel, ons meetingpoint met de gids en chauffeur. Ze zijn al aanwezig en we stellen ons even voor. De gids heet Lobsang, de driver Nima. Beiden nog jonge gasten, 22 en 23 jaar. Ze maken een goede indruk. Na wat passen en meten blijkt al onze bagage in de Landcruiser te passen. De gids neemt plaats op de achterste bank direct naast de bagage, wij zitten met z'n drieen op de achterbank + een persoon voorin naast de bestuurder. Het is allemaal ruim genoeg. "Onze" Toyota is ruim bemeten en ook behoorlijk breed.