Een mooie manier om een beetje te ervaren wat de Onkovango is, is een tripje met een Mokoro. Dit is een tot kano uitgehakte boomstam die wordt voortbewogen door een man met stok die op de achterkant van de Mokoro staat. We vertrekken vroeg met een motorbootje wat ons naar het dorpje brengt waar de Mokoro tripjes starten.

Na een paar dagen Cuenca maar weer eens de bus gepakt. Het is maar een uur of vijf naar Alausi, onze volgende stop. Vanuit dit plaatsje willen we het populaire treintje naar Riobamba nemen. Dit is een van de weinige stukken spoorlijn in Ecuador dat nog in gebruik is en hier heeft het eigenlijk alleen een toeristische functie.

Half vijf, da's best vroeg... Toch gaat het wekkertje. Valt niet mee als je biologische klok nog door de jetlag op standje remslaap staat...
Vanochtend gaan we met een roeibootje de zonsopgang op de Ganges meemaken.
Als we door de steegjes lopen komt het leven al aardig op gang; fietsers, sadhu's, koeien, alles is al in beweging.

Vandaag gaan we naar de Dode zee, maar wel pas in de namiddag zodat de temperatuur wat aangenamer is en we ook de zonsondergang kunnen zien. En dus hebben we een relaxte start. Eerst wat broodjes bij een bakkertje gehaald en wat verse komkommer van de markt als beleg en dan op het dakterras van het hotel ons ontbijtje klaarmaken. Hier is het heerlijk onder het rieten afdak en met een lekker windje in de rug. We nemen er dus maar royaal de tijd voor. Bij de Nescafe-koffiecorner op de rotonde vervolgens een kopje cappuccino gescoord en de dag schiet al lekker op.

Ons vluchtje uit Udaipur land om een uur of vier 's middags in Mumbai. Bij de uitgang van het domestic vliegveld staan de taxi mannetje's al op de uitkijk. Quasi nonchalant tegen een hek geleund houden ze alles wat westers lijkt nauwlettend in de gaten en zodra je de schuifdeuren uitloopt komen ze in actie.
Inmiddels weten we de gangbare prijs en we proberen er een te vinden die op z'n minst net z'n vraagprijs in de buurt komt. Zoals meestal valt het niet mee en we lopen de straat op om bij de geparkeerde taxi's ons geluk te beproeven. Uiteindelijk bij een mannetje die de normale prijs vraagt ingestapt en op pad. Het blijkt een of andere koppelbaas te zijn en via een korte tussenstop, wisselen van taxi en een verse chauffeur gaan we eindelijk op pad.

Vandaag gaan we reizen van Almaty naar Karakol. En dan niet via Bishkek, maar via Kegen en door de Karkara valley. Met grensovergang in ‘the-middle-of-nowhere’. Via internet hebben we vooraf een ‘mannetje-met-auto’ geregeld en keurig op de afgesproken tijd staat Sergei op de stoep. Met Mitsubishi 4WD bussie om ook de slechte stukken door te komen.