De Jeepney. Filipijns icoon. Er moeten er miljoenen van rondrijden, alleen al in Manilla. Althans zo lijkt het. Ze zijn werkelijk overal en komen overal, de straten staan er mee vol. Het is het transportmiddel waarmee je in elk gehucht kan komen. Deze “busje's” zijn ooit ontstaan uit Amerikaanse legerjeeps. Die waren hier in overvloed met de langdurige aanwezigheid van het Amerikaanse leger en bleken ook heel geschikt voor personenvervoer. Inmiddels zijn ze enorm verlengd zodat er flink wat mensen in kunnen en worden ze opgepimpt tot ware kunstwerken. Bijna elke Jeepney ziet er fantastisch uit. Een overdosis aan blingbling en paintbrush. Als de straat weer eens vol staat is het net of je op de kermis bent. Minder geweldig is de enorme hoeveelheid rommel die uit de uitlaat komt. Vrijwel zonder uitzondering rijden ze rond met een tornado aan uitlaatgassen aan de achterzijde. Het is dus vrij smoggie in Manilla...

De Pantanal is een enorme wetland, zo'n 5x zo groot als Nederland. De grootste concentratie wilde dieren van Zuid-Amerika is hier te vinden. Eens kijken dus of we daar wat van mee kunnen pakken. Maar voordat we er eenmaal gearriveerd waren moest er nog wel wat gebeuren. Er was tenslotte nog een busritje te maken....

Nog altijd hebben we goed weer. Ook deze ochtend weer strak blauw.
We gaan eerst naar het Rawok Tso lake vlakbij het plaatsje Rawok. Het is een heel langgerekt meer wat om een paar bergen heen ligt. Met de auto een eind van Rawok weggereden over paden en vlaktes. Uiteindelijk op een prachtig punt beland. In de weides lopen yaks en schapen te grazen en het turqoise meer spiegelt de besneeuwde toppen.

Voor ons laatste treinritje gaan we een keertje niet via Kioto station. We lopen nu eerst naar een station in de buurt om daar de Keihan lijn te pakken. Met deze trein kunnen we weer vlak in de buurt van ons volgende hotel uitstapppen. Het is maar een kort ritje en na een klein uurtje staan we midden in Osaka.

• Roadtrip

De Ruta 40 is voor Argentinie wat de route 66 in de USA is. Een weg van de grens met Bolivia heel in het noorden tot in Vuurland in de zuidelijkste punt. Wij pakken het stuk tussen El Chalten en Esquel. In het geheel een heel klein stukje, maar toch nog twee dagen met de bus. En een stuk door een van de dunst bevolkte gebieden op aarde. Slechts een paar kleine plaatsjes passeren we en een hand vol estancia's. Het landschap is vooral heel leeg.

De laatste dag van onze trip. De regen komt weer met bakken uit de lucht en de omgeving is grijs gekleurd. Verder is het is relaxed rijden. De weg is goed en we rijden het grootste deel door een vallei langs de rivier. Ook nu klaart het al weer snel op en komt de zon erdoor.
We komen langs veel dorpjes met mooie huizen. Op weg naar de laatste hoge pas worden de akkers geploegd door enorme yaks. Ze lopen met z'n tweeën de ploeg te trekken. Het zijn schitterende dieren met een reusachtig voorkomen. Als de boeren theepauze gaan houden is het net of er een knop wordt omgezet. De yaks staan midden in het land en verzetten geen pas meer. Prachtige foto's gemaakt.