De dag van vertrek in Pucon is het weer omgeslagen. De hele dag regent het dat het giet. 's Avonds steekt de wind op en wordt het echt een ouderwets noodweer. De elektriciteit in heel Pucon is uitgevallen en in het aardedonker lopen we richting busstation. Overal liggen enorme takken die van de bomen zijn gebroken. Gelukkig vertrekt de bus wel gewoon, maar na een kwartiertje moet hij alweer stoppen omdat de weg geblokkeerd is. Het duurt een uurtje voordat we verder kunnen. De rest van de nacht verder geen vertragingen....

Mooi op tijd op Melbourne Airport gearriveerd. Taxi genomen naar de camperverhuurtoko. “Apollo” dit keer. Iets andere uitstraling dan de familiebusiness van Tasmanie. Hier een strak en modern kantoor en een parkeerplaats die wit ziet van alle campers. Na de nodige formaliteiten en het zwaaien met creditcards er eentje meegekregen. Prachtig nieuw bussie. Ongeveer 200000 minder kilometers op de teller dan de vorige en ziet er ook nog heel strak uit. Ja ja, wij reizen op stand..... ahum.

Songpan is opgeleukt. In de belangrijkste straat zijn de gebouwen voorzien van een nieuwe houten voorgevel. Een beetje een sfeertje van een Oostenrijks wintersportoord. En eerlijk is eerlijk, het is ze best aardig gelukt. Het heeft nu een veel meer sfeervolle uitstraling. Daarbij heeft het twee authentieke overdekte bruggen, twee stads poorten van honderden jaren oud  en een herbouwde stadsmuur die het de moeite maken om hier langs te komen.

Dag 5, van Shigatse naar Sakya

Als we deze ochtend Shigatse uitrijden houdt het asfalt na een kilometer weer op en gaat over in een onverharde weg. Tot zover de 2e stad van Tibet. De hele stedelijke invloed is gelijk verdwenen, van het ene op het andere moment rij je weer in het onherbergzame gebied. Slechts af en toe een dorpje of een herder met schapen.

Het is al donker als we vertrekken uit Moskou. We zien dan ook niet veel meer van deze stad. In de trein blijkt dat er vrijwel alleen maar Mongolen mee reizen en een enkele Rus. Eigenlijk is het helemaal een Mongoolse trein want ook de provodniki (de dames die de wagon schoonhouden) zijn Mongools.
Een wat ouder frans stel zijn de enige die net als wij als tourist de rit maken. Er zitten heel wat handelaren in ons treinstel en er wordt druk gesleept met tassen vol handel. Wij houden het nu wel voor gezien en gaan ons voor de eerste keer in slaap laten kedeng-eh-dengen.

• Roadtrip

De Ruta 40 is voor Argentinie wat de route 66 in de USA is. Een weg van de grens met Bolivia heel in het noorden tot in Vuurland in de zuidelijkste punt. Wij pakken het stuk tussen El Chalten en Esquel. In het geheel een heel klein stukje, maar toch nog twee dagen met de bus. En een stuk door een van de dunst bevolkte gebieden op aarde. Slechts een paar kleine plaatsjes passeren we en een hand vol estancia's. Het landschap is vooral heel leeg.