Yerevan is de hoofdstad van Armenië, het eest zuidelijke land in de Kaukasus. Ons plan is om met de minibus te reizen tussen Tbilisi en Yerevan maar als we arriveren bij het busstation gooien we dat weer om. Bij aankomst staat er gelijk weer een aantal taximannetjes wat ons aanspreekt. Deze komen al uit Armenie en bieden aan om ons te rijden voor een prijs die maar iets hoger is dan wat we kwijt zouden zijn als we samen met de minibus zouden gaan. En dat voor een rit van zes uur, dan is de keuze weer snel gemaakt!

Takayama heeft een oud centrum wat tegen de rivier aan ligt die dwars door het stadje stroomt. Het zijn smalle straatje met huisjes en vooral veel winkeltjes en eettentjes. We gaan hier heen in de ochtend want dan is er ook nog een markt op de oever van het riviertje.

Van Amritsar gaan we naar Dharamsala. Er gaat een directe bus maar die vertrekt pas na de middag en dan kom je 's avonds pas zo laat aan. En we willen graag wat eerder arriveren dus gaan we voor de overstap in Pathankot. Deze bus vertrekt wel vroeg en zo staan we in het ochtendzonnetje op het busstation van Amritsar. Valt alles mee hier, het is een modern en schoon busstation. Dit in tegenstelling tot alles wat er voor komt rijden want dat zijn weer bussen uit het jaar kruikie...

De bussen hier in Iran zijn prima te doen. De meeste hebben met grote letters ‘VIP – Very Important Passenger’ op het voorraam staan en dat is zeker hoe je zo’n ritje ervaart. Enorme stoelen, maar drie op een rij en een lunch pakketje bij vertrek. Dat is lekker reizen!

De oude straatjes van Langzhong glimmen in het avondlicht door de vele regen van vandaag. Uren heeft het geregend maar gelukkig is het nu weer droog. We  wandelen langs scheefgezakte houten huisjes met de kenmerkende grijze pannen op het dak. Langzhong is zo'n stadje met een oud historisch centrum. Gelukkig is dit nog een “levend” oud stadje.

Dag 6, van Sakya naar Rongbuk (EBC)

Om acht uur weer op pad gegaan. Zodra we de "Friendship highway" weer op rijden is de weg weer onverhard. Al snel passeren we Lhatse en gaat de weg weer stijgen. We naderen het hoogste punt uit ons Tibet avontuur: de Gyatsola pas van 5220 meter. Het waait behoorlijk boven op de pas en het is dan ook aardig koud. De gebedsvlaggetjes wapperen hard in de wind. Maar de uitzichten zijn weer geweldig en dan vergeet je even dat je het koud hebt.