On zes uur je bed uit om het ochtendlicht de Taj Mahal te zien strelen. We zijn niet de enige die dat plan hadden deze ochtend.... Bij de enige poort die op dit tijdstip open is staan twee lange rijen, een voor de vrouwen en een voor de mannen. Dat gaat dus even duren, ze controleren ook weer heel stipt en ons rugzakje mag niet mee naar binnen. De inhoud weer wel, dus met camera en waterfles door de controle...

Nicaragua en Costa Rica hebben ruzie, niet zo heel erg, maar toch wel een beetje. Schijnt iets te zijn met landjepik over en weer. We zagen het al de afgelopen dagen in de kranten staan, maar bij de grensovergang wordt het helemaal duidelijk. Dat we hier twee weken geleden langs kwamen was het al druk met vooral vrachtwagens. Nu is het MEGA druk. Aan de Costaricaanse kant staat een kilometers lange file met vrachtwagens, allemaal van die enorme Mack trucks. Kennelijk zijn ze even heel stipt bij de Nicaraguaanse immigratie...

Bikaner is een van de "uithoeken" van India. Vlak tegen de Pakistaanse grens en op de rand van de Thar Desert is dit zo'n plek waar je gelijk het gevoel krijgt van de buitenpost op de historische handelskaravaan route.
Tegenwoordig natuurlijk ook gewoon een "moderne" stad maar als je net arriveert en de stofwolken over straat ziet rollen tussen de kamelenkarren en het oude fort door waan je je even in vroeger tijden.
En het is zo vroeg nog lekker rustig op straat, onze riksja snort naar het hotel wat we gevraagd hebben en dat blijkt ook nog eens een heel fraaie plek te zijn dus de start is ditmaal heel ok. Even een nachtje treinodeur van het lichaam spoelen en dan op het dakterras ontbijten, life ain't bad....

Het is een uur of een in de middag als we landen op Imam Khomeini Airport in Teheran. Geen grote drukte hier, de passagiers van onze vlucht zijn de enige die zich naar de douane begeven. Hier moeten we nog ons visum halen en dat blijkt allemaal niet zo heel ingewikkeld te zijn.

Manuel Antonio is het laatste park wat we bezoeken in Costa Rica. Het ligt vlak bij de plaats Quepos en is eenvoudig in een kwartiertje met de bus te bereiken. Het valt wel meteen op dat dit een andere toeristische omgeving is dan die we tot nu toe hebben bezocht. Hier is het HEEL druk, in onze beleving dan. De weg er naar toe is volgebouwd met hotels en restaurants. Heel veel.

Het laatste deel van ons Tasmanië rondje gaan we helemaal naar het zuiden. Via Hobart met een korte stop in Kingston bij onze vrienden van de McDonalds. Dit is een van de weinige plekken waar gratis wifi wordt aangeboden. Het is niet snel maar hey, het werkt! En je hoeft de hamburger hut niet eens in want het signaal is ook nog op de parkeerplaats te ontvangen! Hier weer wat updates gedaan en ons campertje voor op het vasteland geregeld.