Dag 9 en 10, een dag in Tatopani en naar Kathmandu...

Tja, een extra dagje dus, in een heel klein dorpje. Het mooie is dat er hier eigenlijk heel weinig te doen is. Dus we kijken maar een beetje naar het dorpsleven van onder een afdakje. Want het is inmiddels gaan regenen, en niet een klein beetje...
Het komt met bakken uit de hemel!
De hele dag dus rond ons guesthousje gehangen. De vrouw van de familie maakt speciaal voor ons zessen elke keer een heerlijke Nepalese maaltijd. En verder doen we wat spelletjes, beetje slap ouwehoeren en het reisverslag van de afgelopen dagen maar eens bijgewerkt. De dag is eigenlijk zo om.

We zijn in Medellin. Meer dan 2.5 miljoen inwoners en groeiende. Want de Colombianen willen hier graag wonen. Het ligt in een dal op dik 1000 meter hoogte en heeft het hele jaar een lente klimaat en het gaat hier economisch voor de wind. Zeg nu zelf...
In de rest van de wereld heeft Medellin vaak nog een wat andere klank. Misschien is het wel de stad met de slechtste naam ter wereld, op Bagdad na dan... Eind jaren 80 het centrum van de cocaine handel onder hoede van Pablo Escobar.

Villa de Leiva is onze pleisterplaats voor het kerstreces. Mooi gelegen tussen de heuvels een perfecte plek voor een paar relaxte dagen. Schitterend hostel gevonden wat buiten het dorp waar het heerlijk rustig is. Tuintje, hangmat, zonnetje, het betere kerstgevoel zeg maar..., hoewel de nieuwe ijstijd in Holland ook wel tot de verbeelding spreekt.
We verkennen het plaatsje de dag na aankomst. Het is het zoveelste ontzettend fraaie centrum hier in Colombia. Witgekalkte huizen en straten met keien in het hele centrum. Het is geen lopen maar ziet er wel zo ontzettend leuk uit!

Vanochtend snel een ontbijtje en om half acht de tassen in de Landcruiser van Turat geparkeerd. Vervolgens naar een winkeltje om 18 flessen water in te slaan, de tank vol gegooid en Dan echt op pad!
Het eerste uur rijden we door Dushanbe en van alles wat er tegenaan gebouwd is. Niet heel fraai. Gelukkig wordt daarna het landschap weidser en zien we weer vooral veel landbouw.

Maandagochtend, de bus genomen naar Guillin. Een Pool en Engelsman reizen mee. Op het station aangekomen moeten we nog een uurtje wachten. Als de trein om half drie vertrekt blijkt dat hij weer helemaal vol zit. In onze wagon zit een of andere vrouwenclub die met z'n allen op stap gaan. Dolle pret dus. s' Avonds een uurtje handen en voeten Chinglisch mee zitten praten. Ze vinden het erg interessant en iedere poging om wat Engelse zinnen uit te spreken ontaard in enorme lachsalvo's.

Om vijf uur s ochtends staan we op een parkeerplaats ergens in het centrum van Ushuaia. Nog pikdonker, beetje druilerig weer, echt iets om je bed voor uit te komen. Maar ja, de bus naar Punta Arenas vertrekt op dit fraaie tijdstip dus we moeten wel. Het eerste stuk is het nog donker en regent het flink. Bij het eerste daglicht klaart het wat op en zien we eindelijk de enorme vlaktes waar we nu over rijden.