Naar Torres del Paine. Iets na zeven worden we opgepikt voor het hostel. Het park is op zo'n 150 kilometer van Puerto Natales dus een kleine twee uur rijden. Bij de entree de toegang betaald en in een andere bus gestapt die een stukje verder het park in gaat. Tot lago Pehoe waar we overstappen op een boot die ons naar de andere kant van het meer brengt. Inmiddels is het dan een uur of een maar we kunnen eindelijk beginnen! Rugzak op en gaan!

Om vijf uur s ochtends staan we op een parkeerplaats ergens in het centrum van Ushuaia. Nog pikdonker, beetje druilerig weer, echt iets om je bed voor uit te komen. Maar ja, de bus naar Punta Arenas vertrekt op dit fraaie tijdstip dus we moeten wel. Het eerste stuk is het nog donker en regent het flink. Bij het eerste daglicht klaart het wat op en zien we eindelijk de enorme vlaktes waar we nu over rijden.

Het waait nog steeds hard maar het stof is verdwenen en de zon staat weer helder aan de hemel. Ali stapt achter het stuur van het busje van de familie en we gaan richting de graven. In de heuvels achter de ruine's van Palmyra staan her en der van deze graven. Het zijn vierkante torens van een verdieping of vier. Binnen is nog wat terug te zien van de vroegere inrichting maar verder zijn ze vrij kaal. We laten ons afzetten bij de ruine's van Palmyra en gaan eerst naar de tempel van Bel. Dit is het best bewaard gebleven monument en was vroeger het religieuze centrum van de stad.

Inmiddels zijn we in de historische koloniale hoek van Brazilië. Deze provincie heet Minas Gerais, een mijnstreek. Het stadje waar we zijn is Ouro Preto.. Prachtig gelegen op de hellingen van de heuvels hier. Wel serieus klimmen zo nu en dan want een rondje door de stad is toch al snel vier keer heuvel-op, heuvel-af. Het hele centrum is voorzien van keien in de straten, ze liggen er al eeuwen. En vol met al die fraaie huizen van honderden jaren oud. En vooral kerken. Een stuk of tien, alleen al in het centrum.

Mooi op tijd op Melbourne Airport gearriveerd. Taxi genomen naar de camperverhuurtoko. “Apollo” dit keer. Iets andere uitstraling dan de familiebusiness van Tasmanie. Hier een strak en modern kantoor en een parkeerplaats die wit ziet van alle campers. Na de nodige formaliteiten en het zwaaien met creditcards er eentje meegekregen. Prachtig nieuw bussie. Ongeveer 200000 minder kilometers op de teller dan de vorige en ziet er ook nog heel strak uit. Ja ja, wij reizen op stand..... ahum.

On zes uur je bed uit om het ochtendlicht de Taj Mahal te zien strelen. We zijn niet de enige die dat plan hadden deze ochtend.... Bij de enige poort die op dit tijdstip open is staan twee lange rijen, een voor de vrouwen en een voor de mannen. Dat gaat dus even duren, ze controleren ook weer heel stipt en ons rugzakje mag niet mee naar binnen. De inhoud weer wel, dus met camera en waterfles door de controle...