Ons laatste deel Sri Lanka gaat langs de zuidkust. Dit is waar de goudkleurige zandstranden zijn, baaitjes omzoomd met palmbomen en gevuld met een azuurblauwe zee. Idyllische plekjes.
Maar dit is ook waar de tsunami het hardst heeft toegeslagen. Veel van de dorpjes zijn destijds vrijwel kompleet weggevaagd. Maar er is de afgelopen jaren ontzettend veel hersteld. In de dorpjes zelf is meestal niets meer te zien wat er nog aan herinnert maar kom je hier iets buiten dan staan er nog vaak ruïnes van huizen die nooit meer hersteld zijn. Geen overlevenden, geen geld, wie zal het zeggen... Stille getuigen van het drama van bijna zeven jaar geleden.

Na een nacht in Uyuni gaan we richting Potosi. We hebben gisteren bij de busonderneming al twee tickets gekocht dus we hebben mooi de plaatsen voorin. Dit is aardig voor de beenruimte alleen het zicht is wat minder want de bussen hebben hier allemaal een scheidingswand met deur tussen de chauffeur en de passagiers. Er zitten wel ramen in maar daar hangen weer gordijnen voor... we moeten het dus doen met de ramen aan de zijkant.

Meknes is kleiner en gemoedelijker dan Fes. Maar wel ook met een fraaie medina. Niet zo groot als die van Fes maar net zo vol tot op de vierkante centimeter met bedrijvigheid. En de tourgroepen zijn hier ook weer verdwenen, lekker kleinschalig dus.
De bus naar Meknes is een oud boemeltje, niet erg want het is maar een rit van een uur. Onze eindbestemming is het Maroc hotel, weer naast de medina en met kamers die uitkijken op een binnenplaats met bomen vol oranje sinaasappelen. Mooi plekkie dus.

Voor het eerst overnacht boven de 5000 meter. En dat was te merken! Ik had behoorlijk last van slapeloosheid, je bent moe en wilt wel slapen maar op een of andere manier lukt het gewoon niet. Een kort nachtje dus. Maar we klagen niet want het kan allemaal veel vervelender op deze hoogte.
Als we wakker worden openen we eerst de gordijnen van ons kamertje. En daar ligt hij dan in volle glorie; Qomolangma op z'n Tibetaans ofwel Mt. Everest. Het is weer een wolkeloze dag en de witte top steekt scherp af tegen het heldere blauw.

Calafate is een plaatsje van niks maar staat wel boven op de toeristische kaart in Argentinië. Het is misschien wel de populairste bestemming van Argentinië, hoewel Iguazu natuurlijk ook een top attractie is. En de reden dat al die mensen hier naar toe komen is natuurlijk de gletsjer Perito Moreno een 80 kilometer van Calafate vandaan. De hoofdstraat van het plaatsje is een lange rij souvenirshops, outdoor winkels en bureautjes die trips aanbieden naar de gletsjer. Alles wat er op en rond zo'n ijsmassa te doen is wel zo'n beetje bedacht; boottochten, grote en kleine wandelingen op het ijs, ijsklimmen, noem maar op.

Vertrek uit Sossusvlei betekent eerst weer een uurtje of wat gravelroad. Het is dezelfde weg als welke we heen genomen hebben en ditmaal rijden we met het zonnetje in de rug. Wederom overnacht in Mariental bij de “La vida inn”. De dag er op richting Keetmanshoop. Dit gaat lekker snel want vandaag de hele dag asfaltweg. In Keetmanshoop eerst even de voorraden aangevuld en vervolgens een 20 kilometer richting het oosten naar een campsite bij het kokerbomenwoud.