Het hotel waar we nu zitten is heel centraal gelegen. Direct bij het station en busterminal. Dat komt mooi uit want we gaan vandaag met de bus naar het terracotta leger. Het is een ritje van een uurtje en we zijn mooi op tijd aanwezig. Het is even slikken als we de toegangsprijs zien, 90 Yuan, zo'n hoge entree hebben we nog niet eerder gehad. Maar dit is natuurlijk wel iets heel bijzonders.

Om vijf uur s ochtends staan we op een parkeerplaats ergens in het centrum van Ushuaia. Nog pikdonker, beetje druilerig weer, echt iets om je bed voor uit te komen. Maar ja, de bus naar Punta Arenas vertrekt op dit fraaie tijdstip dus we moeten wel. Het eerste stuk is het nog donker en regent het flink. Bij het eerste daglicht klaart het wat op en zien we eindelijk de enorme vlaktes waar we nu over rijden.

Keurig op de afgesproken tijd komt ons ‘mannetje’ voor rijden. De komende dagen gaan we op pad met Ermek en zijn Ford Maverick. De eerste indruk is gelijk goed, aardige gast en de auto ziet er ook uit alsof hij met gemak een rondje Kirgizië kan doen.
We rijden eerst naar Jeti Oguz, vlak in de buurt van Karakol. Het is een rij van zeven rode rotsen die uit het landschap opreizen. Ze worden ook we de ‘Seven Bulls’ genoemd naar een oud verhaal.

De volgende bestemming is het Tongariro National park. Dit park betaat uit drie aktieve vulkanen waarvan er een de hoogste berg van het noorder eiland is. En het is ook de plek waar de twee grootste ski gebieden van Nieuw Zeeland zijn. En we hebben wel zin om eens even te gaan skien. Het is hier dan wel inmiddels lente maar als het goed is kan je tot eind oktober terecht op de lange latten.

De Grampians is een van de grootste nationale parken in Victoria. Een berggebied wat opeens tussen het groen vol koeien en schapen opduikt. Het is ook een van de zwaar getroffen gebieden van recent extreem natuurgeweld. Wat dat betreft heeft Australie z'n deel de afgelopen jaren wel gehad. Extreme droogte, enorme bosbranden en enorme overstromingen. Afgelopen Januari ging het in deze regio mis.