Vandaag weer een dagje gravel. Van de kokerbomen gaan we oostwaarts richting grens en het Kgalagadi Transfrontier Park. Dit is weer richting Kalahari en al snel rijden we weer door rode duinen. De duinen liggen allemaal langgerekt van noord naar zuid en aangezien wij hier haaks op rijden krijgen we een uurtje achtbaan cadeau. Continu duin op en weer duin af.

Als we Borocay verlaten is het een beetje aan het opklaren..., zal je altijd zien... We pakken een barca naar het eiland Panay. Het is maar een minuut of 10, Borocay ligt echt heel dicht voor de kust. Hier met een minibusje verder. Is er weer een van het type niet zeuren en doorrijden, vinden we niet erg! Lekker snel dus naar de andere kant van Panay. In Iloilo overnacht, niet echt een heel bijzondere stad. Gelukkig treffen we het toevallig enorm met het hotel, het Sarabia Manor. Een superdeluxe megagebouw met een entree waar je een vliegtuig in kan stallen. En toch ook nog wat heel betaalbare kamers. Zit je wel in de vergane glorie vleugel op een kwartier lopen door gangen en trappen, maar wel met alle voorzieningen van het hotel. En ze hebben hier dus een groooot zwembad. Heel prettig voor de rest van de middag.

We zijn in een uurtje of vier van de zuidelijke helft naar de noordelijke helft verhuist van Nationaal park Los Glacieres. Het sightseeing bij de gletsjer wordt weer ingeruild voor actief in de weer op de paden van het gebied rondom El Chalten. El chalten is een dorpje van nog geen 25 jaar oud. Ooit opgericht om de Argentijnse aanwezigheid bij een grensconflict met Chili te aan te tonen. En inmiddels profileert het zich als “trekking capital of Argentina”. Vanwege de uitgebreide mogelijkheden om de benen te strekken in deze omgeving.

Het is tien uur 's ochtends en opeens draait iemand de knop om! Dagen lang vrijwel nonstop regen en nu is het droog. Langzaam verdwijnt de grauwe grijze sluier en komt er wat blauwe lucht en een voorzichtig zonnetje. En eindelijk kunnen we vanaf ons balkon zien wat een prachtige omgeving dit is. Het dal waarin we zitten heeft prachtige groene bossen op de hellingen waartussen enorme watervallen naar beneden kletteren. Daarachter liggen de hogere kale bergen met witte toppen. Een prachtig plaatje.

Deze morgen vroeg op om naar het Archeologisch museum te gaan. Het staat vrij goed aangeschreven dus we zijn benieuwd. De eerste taxi die we pakken weet het na 5 minuten niet meer, de tweede vindt het gelukkig wel...

Het gastenboek wordt getekend en zo kunnen we zien dat er de afgelopen week helemaal niemand is geweest en nu hebben we dan ook het hele museum voor ons zelf. Het is wel een aardige presentatie van de bijzonderheden uit de omgeving, opgezet met Duitse steun en dat zie je weer terug in de presentatie, 

De eerste zonnestralen schijnen over het dorre woestijnlandschap onze coupe binnen. De trein heeft vannacht zo’n 600 kilometer gereden en we zijn al aardig in de buurt van Shiraz. Een van de treinmannetjes komt langs met koffie en een muffin en we maken ons ontbijtje compleet met broodjes smeerkaas met komkommer die we zelf hebben meegenomen.