Om acht uur de bagage in de auto gepropt en vertrokken. We verlaten de highway en rijden ongeveer een uur lang over een dirtroad richting de Lamaling tempel. Deze tempel heeft een heel aparte bouwstijl. Het is een soort ronde toren, eigenlijk lijkt het wel een vuurtoren. Een prachtig gebouw.
Buiten lopen oude vrouwen met gebedsmolens rondjes om de tempel terwijl ze zacht hun gebeden prevelen. Bouke heeft foto's van de Daila lama mee en geeft er een paar aan de vrouwen. Ze zijn er ontzettend blij mee.

Songpan is opgeleukt. In de belangrijkste straat zijn de gebouwen voorzien van een nieuwe houten voorgevel. Een beetje een sfeertje van een Oostenrijks wintersportoord. En eerlijk is eerlijk, het is ze best aardig gelukt. Het heeft nu een veel meer sfeervolle uitstraling. Daarbij heeft het twee authentieke overdekte bruggen, twee stads poorten van honderden jaren oud  en een herbouwde stadsmuur die het de moeite maken om hier langs te komen.

Las Penitas is maar een klein stukje van Leon maar een wereld van verschil. Hier is het enige wat je hoort het bulderen van de golven die uitrollen op het zwarte zand. Het dorpje heeft wat accommodatie, een paar restaurantjes, en de rest is kleine huisjes van de mensen die hier dagelijks met hun bootje de zee opgaan om te vissen.

Manuel Antonio is het laatste park wat we bezoeken in Costa Rica. Het ligt vlak bij de plaats Quepos en is eenvoudig in een kwartiertje met de bus te bereiken. Het valt wel meteen op dat dit een andere toeristische omgeving is dan die we tot nu toe hebben bezocht. Hier is het HEEL druk, in onze beleving dan. De weg er naar toe is volgebouwd met hotels en restaurants. Heel veel.

De trein brengt ons in iets meer dan twee uur van Kanazawa naar Kyoto. We vertrekken in de regen, bij aankomst is het droog. De eerste indruk is in Kyoto goed geregeld. Het station aldaar is mega indrukwekkend. Niet zozeer aan de buitenkant, maar des te meer aan de binnenzijde.

Dag 9 en 10, een dag in Tatopani en naar Kathmandu...

Tja, een extra dagje dus, in een heel klein dorpje. Het mooie is dat er hier eigenlijk heel weinig te doen is. Dus we kijken maar een beetje naar het dorpsleven van onder een afdakje. Want het is inmiddels gaan regenen, en niet een klein beetje...
Het komt met bakken uit de hemel!
De hele dag dus rond ons guesthousje gehangen. De vrouw van de familie maakt speciaal voor ons zessen elke keer een heerlijke Nepalese maaltijd. En verder doen we wat spelletjes, beetje slap ouwehoeren en het reisverslag van de afgelopen dagen maar eens bijgewerkt. De dag is eigenlijk zo om.