Dag 9 en 10, een dag in Tatopani en naar Kathmandu...

Tja, een extra dagje dus, in een heel klein dorpje. Het mooie is dat er hier eigenlijk heel weinig te doen is. Dus we kijken maar een beetje naar het dorpsleven van onder een afdakje. Want het is inmiddels gaan regenen, en niet een klein beetje...
Het komt met bakken uit de hemel!
De hele dag dus rond ons guesthousje gehangen. De vrouw van de familie maakt speciaal voor ons zessen elke keer een heerlijke Nepalese maaltijd. En verder doen we wat spelletjes, beetje slap ouwehoeren en het reisverslag van de afgelopen dagen maar eens bijgewerkt. De dag is eigenlijk zo om.

Vroeg opgestaan want we gaan naar Ankor Wat. Eerst op straat wat water en stokbroodje's gekocht. De stokbroodje's vindt je overal in Azie waar de Fransen hebben gezeten. We zagen ze al eerder in Laos en Vietnam. En het is heerlijk om de dag met een gewoon lekker stokbrood te beginnen!

Al een paar dagen loop ik met het idee om een van de vulkanen in de omgeving te beklimmen. Er liggen er hier een heel stel in de nabijheid van Arequipa; de Misti (5820), Sabancaya (5976), Hualca Hualca (6025), Ampato (6288) en Chachani (6090). De Misti en Chachani zijn echt heel dichtbij en ook goed te zien vanuit Arequipa, tenminste als het helder is. De Misti is een vulkaan uit het boekje, prachtige conische vorm en bovendien werkend, dus met een krater vol bubbels.

Deze morgen vroeg op om naar het Archeologisch museum te gaan. Het staat vrij goed aangeschreven dus we zijn benieuwd. De eerste taxi die we pakken weet het na 5 minuten niet meer, de tweede vindt het gelukkig wel...

Het gastenboek wordt getekend en zo kunnen we zien dat er de afgelopen week helemaal niemand is geweest en nu hebben we dan ook het hele museum voor ons zelf. Het is wel een aardige presentatie van de bijzonderheden uit de omgeving, opgezet met Duitse steun en dat zie je weer terug in de presentatie, 

Meknes is kleiner en gemoedelijker dan Fes. Maar wel ook met een fraaie medina. Niet zo groot als die van Fes maar net zo vol tot op de vierkante centimeter met bedrijvigheid. En de tourgroepen zijn hier ook weer verdwenen, lekker kleinschalig dus.
De bus naar Meknes is een oud boemeltje, niet erg want het is maar een rit van een uur. Onze eindbestemming is het Maroc hotel, weer naast de medina en met kamers die uitkijken op een binnenplaats met bomen vol oranje sinaasappelen. Mooi plekkie dus.

Om vijf uur s ochtends staan we op een parkeerplaats ergens in het centrum van Ushuaia. Nog pikdonker, beetje druilerig weer, echt iets om je bed voor uit te komen. Maar ja, de bus naar Punta Arenas vertrekt op dit fraaie tijdstip dus we moeten wel. Het eerste stuk is het nog donker en regent het flink. Bij het eerste daglicht klaart het wat op en zien we eindelijk de enorme vlaktes waar we nu over rijden.