Deze dagen zijn we de "highlights" van Beijing af geweest. Maandagochtend weer richting verboden stad. Vandaag geen enorme rij bij het Mausoleum. Wel een hoop groepen richting de verboden stad. Eenmaal binnen zie je pas hoe enorm groot deze verboden stad is. Er zijn een aantal binnenpleinen tussen de grote gebouwen in en geheel rondom liggen kleinere binnenplaatsjes met tempels e.d. Het geheel valt ons eigenlijk een beetje tegen. Het is allemaal net te groot, massaal en toeristisch.

De busrit van Arequipa naar Nazca duurt zo'n tien uur. Zodra we Arequipa verlaten is het gedaan met de hoogvlakte en zakken we naar zeeniveau. Bijna zeven weken op hoogte geweest. We rijden nu weer de woestijn in. De enorme zandduinen liggen van ver in het binnenland tot in de zee. Het is een onherbergzaam ruig landschap, maar mooi om te zien. Het hele stuk tot Nazca blijft woestijn, onmetelijk groot.

We hebben vrij lang getwijfeld over hoe naar Machu Picchu te gaan. Via de wereldberoemde Inka trail of met de trein. Enerzijds willen we de Inca-trail wel gaan lopen, maar het massale weerhoudt ons er een beetje van. Het is zo enorm populair dat je soms wel met 500 man tegelijk de berg opgaat. Daarbij is het hier in Cusco een beetje doorgeslagen wat de prijzen betreft. Misschien is het de Hollandse zuinigheid, maar alles is hier wel erg veel duurder.

De reisdag naar Sighnaghi begint met een wandeling richting busstation van Sheki. Buiten de poort staan taximannetjes die ons wel willen brengen. We onderhandelen wat met een van hen, maar hij vraagt nog te veel. Dan eerst maar kijken of het marsrutjka busje er al staat. Deze minibusjes vormen de ruggengraat van het openbaar vervoer in deze regio.

Vandaag eerst naar Mackay gereden, een vrij grote plaats. Hier weer de voorraden aangevuld bij de plaatselijke Woolworths en vervolgens richting de Pioneer Valley. Dit is een vruchtbare vallei die al sinds de komst van de eerste Europeanen gebruikt wordt voor landbouw. Nu is het vooral suikerriet wat er staat. En niet alleen hier, we rijden eigenlijk al een paar dagen tussen het suikerriet door. Bij bijna elk plaatsje van betekenis staat er dan een fabriek die de handel verwerkt en overal zijn spoorweg overgangen voor de treintjes die tussen de velden doorrijden en het riet transporteren naar de fabriek. Vaak prachtige vergezichten over de wuivende velden.