De meest aanbeden man in de Filipijnen is hij nog niet. In dit vrome land staat god nog altijd nummer een. Maar hij staat wel met stip op twee Manny Pacquiao; “The Pacman”. Zonder twijfel de populairste persoon in Filipinoland. Manny is bokser en sinds een jaar of wat wereldtitelhouder. Schijnt ook de beste pound-for-pound bokser ter wereld te zijn. Wat dat ook moge zijn. En dus kom je hem overal tegen.

De route tussen Xiahe en Langmusi gaat over de hoogvlaktes met de uitgestrekte graslanden. Dit is waar de nomaden rondtrekken met hun vee. Prachtige stukje China, de groene heuvels tot in het oneindige met een strak blauwe hemel er boven. En het is heel comfortabel reizen want de weg is net vernieuwd en we zitten helemaal voor in een luxe touringcar. Het gaat dan ook lekker snel en met de middag zijn we al in Langmusi.

Na onze ski avonturen richting Wellington gereden. Iets na de middag hier gearriveerd en aangezien onze boot pas om half twee vannacht vertrekt hebben we nog alle tijd om de stad in te gaan. Wellington is een prettigere stad dan Auckland. Overzichtelijker en met een mooie hoek bij de haven. De stad zit ook vol met kleine cafeetje's en eethuisjes.

Van Liberia naar Montezuma kost bijna een hele dag. Terwijl het nou ook weer niet heel ver weg is. Het begint al als we om zeven uur op het busstation staan en de eerste bus naar Punta Arenas pas om half negen vertrekt. Beetje lang wachten, dus we nemen de bus naar Canas ongeveer halverwege. Daar even overstappen dachten we, maar ook hier duurt het nog een uur tot de volgende bus naar Punta Arenas vertrekt. In Punta Arenas lopen we naar de terminal om de ferry te nemen naar het schiereiland Nicoya. Beetje foute inschatting, qua afstand, hadden beter een taxi kunnen nemen. Dan wachten op de ferry, vertrekt om twee uur. Uurtje lekker uitwaaien aan boord, en dan de volgende bus in die in dik twee uur naar Montezuma hobbelt. Pff...

Vroeg in de morgen pakken we een taxi naar het busstation. Lang leve de taxiapp’s, reizen was nog nooit zo simpel… Bij aankomst staat er eerst een cordon van mannetjes die hun minibusjes moeten vullen. Allemaal zijn ze vol interesse waar we heen willen. Maar helaas voor de heren, we gaan vandaag voor de grote bus.

Vroeg opgestaan want we willen bussen. Eerst met zo'n grappig golfkarretje het oude centrum uit en ons laten afzetten aan de buitenkant waar de "snelweg" passeert. Nu is het uitkijken naar de bus richting Xi'an. Het enige probleem, we hebben geen idee hoe ie te herkennen is.