Vandaag wederom vroeg uit de veren om een bus te halen. Naar Xiahe ditmaal. En er gaat er maar eentje per dag dus op tijd is wenselijk... We zitten vrij dicht in de buurt van het busstation en lopen dus maar heen. De dame achter het loket begint druk nee te gebaren als we onze bestemming laten zien. Nu is Xiahe een van de plaatsen die regelmatig gesloten wordt voor buitenlanders als er onrust is is in de Tibetaanse gebieden dus we zien onze geest al weer dwalen... Zou Xiahe niet te bereiken zijn?

Keurig op de afgesproken tijd komt ons ‘mannetje’ voor rijden. De komende dagen gaan we op pad met Ermek en zijn Ford Maverick. De eerste indruk is gelijk goed, aardige gast en de auto ziet er ook uit alsof hij met gemak een rondje Kirgizië kan doen.
We rijden eerst naar Jeti Oguz, vlak in de buurt van Karakol. Het is een rij van zeven rode rotsen die uit het landschap opreizen. Ze worden ook we de ‘Seven Bulls’ genoemd naar een oud verhaal.

Aankomst in Alice Springs heeft gelijk al een verassing voor ons. Het is hier bewolkt en beslist niet warm. Sterker nog ze maken de koudste periode sinds tijden mee. Overdag een graad of acht, da's iets anders dan waar we op gerekend hadden. Zucht. Met een taxi weer vol Punjabi hits (alle taxichauffeurs lijken hier wel van Indiase afkomst te zijn) richting het centrum. Ook hier weer een campertje opgepikt, een Cheapa ditmaal. Het is druk in Alice want dit is het weekend van de Finke ralley. Een motorrace door de outback naar Finke en terug. Het zit vol met Motorrace groupies die komen om te kijken.

22 December. Van Puno met de bus naar Cusco. Het is halverwege de middag als we arriveren op de "terminal terrestre", het plaatselijke busstation. Een taxi genomen naar het plaza midden in het centrum. We hebben al vrij snel een hostal gevonden wat ons wel aan staat. Vlak bij het plaza met een overdekte binnenplaats. Een heel rustig plekje.

We zijn nu een week aan het reizen door de grootste provincie van Australie; Western Australia. Deze provincie beslaat ongeveer een derde van heel Australie en er woont nog geen 10e van de 20 miljoen mensen die totaal in dit land wonen. Het is hier dus vrij dun bevolkt om maar eens een understatement te gebruiken. De afstanden tussen de plaatsen zijn groot en gaan vooral door "niets". Uitgestrekte rode vlaktes met lage struiken en om de zoveel honderd kilometer een roadhouse.

In Aqaba zijn we dus niet al te lang gebleven. Er gaat een directe bus naar Karak en die start vlak in de buurt van ons hotel. Het is weer even wachten tot de bus geheel vol zit en dan vertrekt de chauffeur. Op naar verkoeling.

Karak is een klein stadje halverwege Aqaba en Amman. Het ligt wat hoger in de bergen en heeft één grote bezienswaardigheid en dat is het kruisvaarders kasteel.