Hoeveel veerboten zouden er varen in de Filipijnen? Ik weet het niet maar het moeten er toch een enorm aantal zijn. Voor ons is de boot naar Siquijor de zoveelste. Het is weer een fast-ferry dus lekker snel naar de overkant. Net snel genoeg om niet helemaal bevroren aan te komen want de airco staat uiteraard weer op Antarctisch...

Het is nog steeds monsoon in Noord India. En dat betekend dus veel regen. De afgelopen dagen zo goed als continue. En ook hier is men verbaasd dat het zo lang doorgaat, eigenlijk hoort het half september wel eens over te zijn, en ook zo heftig is. En al dat water moet zo zijn weg vinden door de bergen, en de gevolgen daarvan ondervonden we op ons busreisje van Dharamsala naar Manali.

Half vijf, da's best vroeg... Toch gaat het wekkertje. Valt niet mee als je biologische klok nog door de jetlag op standje remslaap staat...
Vanochtend gaan we met een roeibootje de zonsopgang op de Ganges meemaken.
Als we door de steegjes lopen komt het leven al aardig op gang; fietsers, sadhu's, koeien, alles is al in beweging.

We zijn nu een week aan het reizen door de grootste provincie van Australie; Western Australia. Deze provincie beslaat ongeveer een derde van heel Australie en er woont nog geen 10e van de 20 miljoen mensen die totaal in dit land wonen. Het is hier dus vrij dun bevolkt om maar eens een understatement te gebruiken. De afstanden tussen de plaatsen zijn groot en gaan vooral door "niets". Uitgestrekte rode vlaktes met lage struiken en om de zoveel honderd kilometer een roadhouse.

We hebben vandaag een rustige start. De weg is nl. iets verder op tot twaalf uur gesloten wegens wegwerkzaamheden. We gaan eerst een paar huizen in het dorpje waar we nu zijn bezoeken. De Tibetaanse huizen hebben allemaal dezelfde bouw. Ze zijn robuust gebouwd met witte buitenmuren en prachtig geverfd houtsnijwerk rond de ramen. De huizen die we bezoeken zijn vrij recent gebouwd. Beneden zijn stal en en werkplaats, boven is de woon/slaapkamer annex keuken.

Dag 6, van Sakya naar Rongbuk (EBC)

Om acht uur weer op pad gegaan. Zodra we de "Friendship highway" weer op rijden is de weg weer onverhard. Al snel passeren we Lhatse en gaat de weg weer stijgen. We naderen het hoogste punt uit ons Tibet avontuur: de Gyatsola pas van 5220 meter. Het waait behoorlijk boven op de pas en het is dan ook aardig koud. De gebedsvlaggetjes wapperen hard in de wind. Maar de uitzichten zijn weer geweldig en dan vergeet je even dat je het koud hebt.