In Aqaba zijn we dus niet al te lang gebleven. Er gaat een directe bus naar Karak en die start vlak in de buurt van ons hotel. Het is weer even wachten tot de bus geheel vol zit en dan vertrekt de chauffeur. Op naar verkoeling.

Karak is een klein stadje halverwege Aqaba en Amman. Het ligt wat hoger in de bergen en heeft één grote bezienswaardigheid en dat is het kruisvaarders kasteel.

Ons laatste stuk Peru gaat weer via de kust. Via de PanAmericana naar het noorden. Zo gauw als we de bergen van Cordillera Blanca uit zijn wordt het landschap weer vlak en steeds droger om uiteindelijk gewoon weer in woestijn te eindigen. En die woestijn rijden we nu dus door richting het noorden.

Zaterdagmorgen de taxi genomen naar het vliegveld van La Paz. Het ligt buiten het dal dus we moeten de hele weg weer omhoog. De chauffeur rijdt als een idioot en we zijn er dus ruim op tijd. Het is een kleine luchthaven met maar weinig vluchten, de meeste naar bestemmingen in Bolivia. Onze vlucht naar Rurrenabaque heeft vertraging en we vertrekken een uurtje later. Langs de taxibaan van het vliegveld is een kerkhof met oude vliegtuigen. Prachtige oude vervallen kisten op een rijtje. Nooit eerder gezien op een luchthaven.

Het liefst waren we met de trein van Agra naar Jaipur gegaan, maar helaas geen plek meer vrij in de trein. En dus maar de bus genomen. Het is maar een ritje van zes uur maar vermoeiend was het zeker. Hoewel we een "luxe" bus gekozen hadden bleek deze weer van het uitgewoonde type. En na zes uur met alle raampje's open tegen de hitte kwamen we aardig uitgeteerd aan in Jaipur.

Vanaf het moment dat we de weg naar de top van de Masaya vulkaan betraden volgt hij ons, onze persoonlijke ranger. Op zijn fietsje, quasi slingerend een meter of 100 achter ons. Kennelijk zijn ze hier niet helemaal gewend aan mensen die naar boven gaan lopen i.p.v. Gemotoriseerd de berg op te knallen. En dus persoonlijke begeleiding vandaag, op een afstandje, dat dan wel...

Dag 5, van Shigatse naar Sakya

Als we deze ochtend Shigatse uitrijden houdt het asfalt na een kilometer weer op en gaat over in een onverharde weg. Tot zover de 2e stad van Tibet. De hele stedelijke invloed is gelijk verdwenen, van het ene op het andere moment rij je weer in het onherbergzame gebied. Slechts af en toe een dorpje of een herder met schapen.