We arriveren na zes uur bussen vanuit Yazd in Isfahan. En dat heeft meteen een fijne indruk. In tegenstelling tot de eerdere plaatsen die we bezochten is deze stad groen! Overal parkjes en alle straten hebben aan weerszijde een rij bomen. En dat maakt het gelijk veel aangenamer. In de schaduw van de bomen zijn de straten aanmerkelijk koeler.

Vanaf Dunedin volgen we de "Southern Scenic road". Een mooi weggetje dus. De wegen zijn sowieso lekker om te rijden. Heel rustig en alleen bij de echte grote steden iets wat op een snelweg lijkt. De grootste opstoppingen tot nu toe zijn de kuddes schapen die over de weg worden verplaatst. Bij de Curio bay de resten van een versteend bos in de branding zien liggen en vervolgens slingert de weg langs de kust verder tot Invergargill. Dit was de volgende stopplaats.

Calafate is een plaatsje van niks maar staat wel boven op de toeristische kaart in Argentinië. Het is misschien wel de populairste bestemming van Argentinië, hoewel Iguazu natuurlijk ook een top attractie is. En de reden dat al die mensen hier naar toe komen is natuurlijk de gletsjer Perito Moreno een 80 kilometer van Calafate vandaan. De hoofdstraat van het plaatsje is een lange rij souvenirshops, outdoor winkels en bureautjes die trips aanbieden naar de gletsjer. Alles wat er op en rond zo'n ijsmassa te doen is wel zo'n beetje bedacht; boottochten, grote en kleine wandelingen op het ijs, ijsklimmen, noem maar op.

De vierde dag gaan we van Bagan naar Mandalay. We reizen eerst naar Mount Popa. Deze berg ligt als een soort Kilimanjaro midden in een verder vrij vlak landschap. Hij is alleen lang niet zo hoog, zo'n 1400 meter. Op een hoge rotspunt staat een tempel en via een lange trap kan je naar boven klimmen. Het is verworden tot een toeristische attractie met allerlei winkeltjes in het dorpje beneden en langs de trap omhoog. En er zijn apen, overal waar je kijkt zijn apen. Ze worden gevoerd en zijn dus heel tam en ERG brutaal. En de aapjes zijn nog lang niet zindelijk en de trappen liggen dan ook geregeld vol met apenstront. En aangezien je ook hier op blote voeten moet lopen....

Naar Torres del Paine. Iets na zeven worden we opgepikt voor het hostel. Het park is op zo'n 150 kilometer van Puerto Natales dus een kleine twee uur rijden. Bij de entree de toegang betaald en in een andere bus gestapt die een stukje verder het park in gaat. Tot lago Pehoe waar we overstappen op een boot die ons naar de andere kant van het meer brengt. Inmiddels is het dan een uur of een maar we kunnen eindelijk beginnen! Rugzak op en gaan!

Deze dag begint met een ontbijt in het guesthouse. Lekker hoor, niets hoeven doen en uitgebreid eten! Gelukkig kan Anita weer iets gemakkelijker bewegen en is de pijn weg. Alles rustig ingepakt en in een schoon gewassen auto (service van het huis) op pad richting Windhoek.