Op tijd opgestaan en de tassen gepakt. Vervolgens op straat verse broodjes gekocht voor in de trein. Er staan 's ochtends altijd verschillende stalletjes met allerhande etenswaren. Ze hebben hier broodjes die een beetje op shoarma broodjes lijken. Verkrijgbaar met en zonder vulling. En ook zonder vulling prima te eten. Lichtgezouten en nog lekker warm.

Van Mandalay naar Pyin u lwin
We rijden al weer vroeg door Mandalay. De ochtendspits is in volle gang. Hoewel deze voor 80% uit fietsers bestaat is er af en toe toch geen doorkomen aan, ze krioelen aan alle kanten over straat. Als we de stad uit zijn komen we al snel in de heuvels. Het is een mooi landschap. Na een uurtje of wat zijn we bij de eerste stop voor vandaag; de Anasikan waterval. Het is zo'n drie kwartier afdalen van de weg naar de waterval. Het hele pad krijgen we gezelschap van drie dametjes die ons aan alle kanten willen bijstaan. Anita wordt bijna naar beneden gedragen! 

De ‘Arc de Triomphe’ is het eerste bijzondere bouwwerk wat we zien hier in Astana. ’s Ochtends om vijf uur vanuit de taxi. Ook hier dus al een replica. Hij staat midden op de toegangsweg vanaf het vliegveld omgeven door een eindeloze hoeveelheid nieuwbouw. Allemaal woonwijken.

Hotelkamers in Japan zijn klein. Nou ja, niet alle natuurlijk, maar als je het nog een beetje betaalbaar wilt houden en de goedkopere kamers boekt dan krijg je een bedje van 140 breed en een kamer er om heen die maar ietsje groter is.
Wel overigens voorzien van alle luxe maar gewoon klein. Tot vandaag dan.

Onze vlucht naar India verliep voorspoedig, een uurtje vertraging in Londen maar dat werd onderweg weer goedgemaakt want we kwamen keurig op tijd in Delhi aan. Hier de bus genomen van het internationale vliegveld naar het deel voor de binnenlandse vluchten. Het domestic deel is een stuk moderner dan de internationale luchthaven. Net nieuw. Hier wachten we een paar uurtjes op onze vervolg vlucht naar Amritsar. Even na de middag de lucht in met Jetair.

We vliegen vanuit Quito via Quayaquil naar de eilanden. Op het vliegveldje van het eiland San Christobal is het een tijd lang wachten op de bagage. Maar het moet dan ook allemaal met het handje worden uitgeladen en vervolgens mag je een voor een uit de ruimte voor bagage je eigen tas zoeken.
Terwijl we staan te wachten komt er al iemand langs die alle reizigers van de Monserrat probeert te verzamelen. En dat is onze boot! Het is Williams, onze gids voor de komende week. Met een busje gaan we naar de haven en vervolgens met een klein bootje naar de Monserrat, eindelijk aan boord!