• Roadtrip

De Ruta 40 is voor Argentinie wat de route 66 in de USA is. Een weg van de grens met Bolivia heel in het noorden tot in Vuurland in de zuidelijkste punt. Wij pakken het stuk tussen El Chalten en Esquel. In het geheel een heel klein stukje, maar toch nog twee dagen met de bus. En een stuk door een van de dunst bevolkte gebieden op aarde. Slechts een paar kleine plaatsjes passeren we en een hand vol estancia's. Het landschap is vooral heel leeg.

Huaraz is een plaats op 3300 meter hoogte tegen de Cordillera Blanca. Dit bergmassief bestaat uit een groot aantal toppen van boven de 6000 meter waaronder de hoogste berg van Peru en de subtropische wereld, de Huascaran.
Het is een befaamd klimgebied en trekt klimmers uit de hele wereld. Maar aangezien het nu absoluut geen klimseizoen is, is het er heel rustig.
We hebben een prachtig hostel iets uit het centrum op een heuvel gelegen en vanaf het dakterras heb je een magnifiek uitzicht op de omliggende bergen.

Onze vlucht voor het slechte weer heeft maar een beetje succes gehad. Het regent dan wel iets minder maar het blijft erg bewolkt. Maar we gaan even vrolijk weer op stap! Vandaag Christchurch in. Het oude centrum verkent, lekker goedkoop internetten en weer een fraai museum bezocht. The Canterbury museum. Erg fraai, vooral de expositie over de ontdekkingsreizen naar de zuidpool (Christchurch was altijd het vertrekpunt van de expedities) is heel interessant.

Vandaag gaan we weer weg van het ‘asfalt’ van de M41. We gaan richting Zor kul, een bergmeer hoog op het plateau en tegen de grens met de Afghaanse Wakhan corridor. Om er te komen wordt het weer een dagje over onverharde paden.

Een Italiaans restaurant op de luchthaven van Helsinki met de naam "Pronto". Snelle bediening dus zou je zeggen, toch meld de serveerster bij bestelling meteen dat het wel een half uurtje gaat duren. Druk, druk, druk. Niet dat het veel uitmaakt want op het departures bord knippert al sinds uren de mededeling dat we om 22:00 meer info krijgen over de status van onze vlucht. En dat terwijl we om 20:00 zouden vliegen. Rustig afwachten dus, op vlucht en pizza.

Vandaag gaan we naar de Dode zee, maar wel pas in de namiddag zodat de temperatuur wat aangenamer is en we ook de zonsondergang kunnen zien. En dus hebben we een relaxte start. Eerst wat broodjes bij een bakkertje gehaald en wat verse komkommer van de markt als beleg en dan op het dakterras van het hotel ons ontbijtje klaarmaken. Hier is het heerlijk onder het rieten afdak en met een lekker windje in de rug. We nemen er dus maar royaal de tijd voor. Bij de Nescafe-koffiecorner op de rotonde vervolgens een kopje cappuccino gescoord en de dag schiet al lekker op.