Xi'an is ook zo'n flink uit de kluiten gewassen stadje, zo'n 6,6 miljoen mensen leven hier. En op zaterdag gaan ze allemaal de stad in om te shoppen. Althans zo lijkt het. Het is dus zaterdag vandaag en wij hebben het nobele idee om eens wat aan de conditie te gaan doen. Dus niet meer rustig wandelend door zo'n stadje kuieren, nee we gaan sportief op de fiets! Voor het hotel staat op straat een "fietsen op de stoep parkeerbeheer mannetje" en die wil ook wel verhuren.

De eerste stappen op Australische bodem zijn een beetje slaperig. Als we in Sydney arriveren hebben we weer een lekker dagje vliegen achter de rug. In Santiago om zeven uur 's avonds de bus gepakt naar het vliegveld. Perfect geregeld, we kunnen vlak bij het hotel op stappen en je wordt voor de deur afgezet. Even voor middernacht vertrokken, eerst voor een vlucht van twaalf uur naar Auckland in Nieuw Zeeland.

Marrakesh is alles wat we tot nu toe gezien hebben in Marokko in de overtreffende trap. Een mega plein waar ontzettend veel actie is, een gigantische medina met giga veel shops en ook een mega hoeveelheid aan toeristen die hier in grote groepen tussen alles door schuiven. Je zou bijna denken dat Marrakesh qua bezoekers inmiddels al bijna niet meer onder doet voor Barcelona of Praag.

Het liefst waren we met de trein van Agra naar Jaipur gegaan, maar helaas geen plek meer vrij in de trein. En dus maar de bus genomen. Het is maar een ritje van zes uur maar vermoeiend was het zeker. Hoewel we een "luxe" bus gekozen hadden bleek deze weer van het uitgewoonde type. En na zes uur met alle raampje's open tegen de hitte kwamen we aardig uitgeteerd aan in Jaipur.

Vanaf Dunedin volgen we de "Southern Scenic road". Een mooi weggetje dus. De wegen zijn sowieso lekker om te rijden. Heel rustig en alleen bij de echte grote steden iets wat op een snelweg lijkt. De grootste opstoppingen tot nu toe zijn de kuddes schapen die over de weg worden verplaatst. Bij de Curio bay de resten van een versteend bos in de branding zien liggen en vervolgens slingert de weg langs de kust verder tot Invergargill. Dit was de volgende stopplaats.

Na een nachtje te hebben gelogeerd bij de Kazachse spoorwegen en met een uurtje vertraging rollen we Almaty binnen. In de tijd dat deze stad nog tot de USSR behoorde beter bekend als Alma Ata. Als we het perron opstappen valt meteen op hoe warm het hier is, nog een paar graadjes hoger dan in Astana! Dat hadden we net anders om verwacht!