Curitiba is de Braziliaans modelstad. “ECO friendly” zoals dat zo mooi heet. Hier is alles wel overdacht gepland voor het gebouwd is. Bede straten, veel parken en met respect voor de oude historische gebouwen. En het is aardig gelukt. In elk geval vergeleken met de diverse beton jungles die we al hebben gehad.

Na Aleppo bussen we verder naar Hama. Ook dit is weer een niet al te lange rit. Wel een voordeel van het reizen hier dat het busvervoer goed geregeld is en de afstanden relatief kort. In de bus voel je je bijna beschaamd om wat te eten te nemen. Hoe anders dan in bijvoorbeeld Azie waar iedereen de hele rit zit te eten; hier eet of drinkt niemand wat in de bus. Men kijkt naar de Arabische variant van de Bollywood films, volgens mij komen ze uit Egypte, en wacht rustig op het bekertje met water wat de busboy komt brengen. Heel rustig allemaal....

Vandaag op pad in McLeod Ganj. Hier en in de wijde omgeving van Dharamsala wonen de Tibetanen die hun vaderland zijn ontvlucht. De Tibetaanse regering in ballingschap zetelt ook in McLeod en natuurlijk heeft de Dalai Lama hier zijn residentie. Het is dan ook een gemixed Indiaas - Tibetaans straatbeeld. Veel vrouwen in traditionele Tibetaanse kleding en een lading shops met Tibetaans handwerk.

Al een paar dagen loop ik met het idee om een van de vulkanen in de omgeving te beklimmen. Er liggen er hier een heel stel in de nabijheid van Arequipa; de Misti (5820), Sabancaya (5976), Hualca Hualca (6025), Ampato (6288) en Chachani (6090). De Misti en Chachani zijn echt heel dichtbij en ook goed te zien vanuit Arequipa, tenminste als het helder is. De Misti is een vulkaan uit het boekje, prachtige conische vorm en bovendien werkend, dus met een krater vol bubbels.

Het is nog steeds monsoon in Noord India. En dat betekend dus veel regen. De afgelopen dagen zo goed als continue. En ook hier is men verbaasd dat het zo lang doorgaat, eigenlijk hoort het half september wel eens over te zijn, en ook zo heftig is. En al dat water moet zo zijn weg vinden door de bergen, en de gevolgen daarvan ondervonden we op ons busreisje van Dharamsala naar Manali.

Vroeg opgestaan want we willen bussen. Eerst met zo'n grappig golfkarretje het oude centrum uit en ons laten afzetten aan de buitenkant waar de "snelweg" passeert. Nu is het uitkijken naar de bus richting Xi'an. Het enige probleem, we hebben geen idee hoe ie te herkennen is.