De herfst in Patagonië is mooi, heel mooi. De kleuren van de bomen en planten zijn overweldigend. Nu we de afgelopen dagen prachtig zonnig weer hebben ziet alles er nog fraaier uit. Hele berghellingen kleuren rood en oranje. Het is soms bijna sprookjesachtig. El Bolson ligt midden in zo'n prachtig gekleurd gebied. Het lijkt qua bergen hier soms erg op de Europese Alpen. In het verleden zijn er ook nogal wat mensen uit de Alpenlanden richting hier geëmigreerd en soms kom je door dorpjes die heel herkenbaar overkomen.

Vandaag eerst naar Mackay gereden, een vrij grote plaats. Hier weer de voorraden aangevuld bij de plaatselijke Woolworths en vervolgens richting de Pioneer Valley. Dit is een vruchtbare vallei die al sinds de komst van de eerste Europeanen gebruikt wordt voor landbouw. Nu is het vooral suikerriet wat er staat. En niet alleen hier, we rijden eigenlijk al een paar dagen tussen het suikerriet door. Bij bijna elk plaatsje van betekenis staat er dan een fabriek die de handel verwerkt en overal zijn spoorweg overgangen voor de treintjes die tussen de velden doorrijden en het riet transporteren naar de fabriek. Vaak prachtige vergezichten over de wuivende velden.

Vandaag weer een dagje gravel. Van de kokerbomen gaan we oostwaarts richting grens en het Kgalagadi Transfrontier Park. Dit is weer richting Kalahari en al snel rijden we weer door rode duinen. De duinen liggen allemaal langgerekt van noord naar zuid en aangezien wij hier haaks op rijden krijgen we een uurtje achtbaan cadeau. Continu duin op en weer duin af.

Manuel Antonio is het laatste park wat we bezoeken in Costa Rica. Het ligt vlak bij de plaats Quepos en is eenvoudig in een kwartiertje met de bus te bereiken. Het valt wel meteen op dat dit een andere toeristische omgeving is dan die we tot nu toe hebben bezocht. Hier is het HEEL druk, in onze beleving dan. De weg er naar toe is volgebouwd met hotels en restaurants. Heel veel.

Het is nog steeds monsoon in Noord India. En dat betekend dus veel regen. De afgelopen dagen zo goed als continue. En ook hier is men verbaasd dat het zo lang doorgaat, eigenlijk hoort het half september wel eens over te zijn, en ook zo heftig is. En al dat water moet zo zijn weg vinden door de bergen, en de gevolgen daarvan ondervonden we op ons busreisje van Dharamsala naar Manali.

De eerste plaats waar we overnachten in Ecuador is Loja. Het is al een uur of acht 's avonds als we hier arriveren. Toch nog even twee hostals vergeleken en uiteindelijk een simpel kamertje voor weinig genomen. We zijn hier toch alleen maar voor vannacht. En de volgende ochtend dus gelijk weer op pad, de bus naar Vilcabamba ditmaal. Het is een mooie rit door de Ecuadoriaanse bergen vlak langs het nationale park.