Met de bus gaan we door het grootste deel van Centraal Sarawak. Eerst naar Miri, vervolgens Bintulu en uiteindelijk Sibu. Het zijn alle drie bedrijvige provincie stadjes. Niet heel fraai of zo, meestal gewoon de saaie vierkante betonbouw. Maar wel alle drie gelegen aan rivieren naar zee. En dat maakt dat het vooral aan het einde van de middag lekker afkoelt door de wind vanaf zee. Is ook wel welkom want het is alle dagen vol op zon waardoor het rond de middag bar heet is.

De busreis van Cusco naar Arequipa neemt de hele dag in beslag. Na "Escape from Sobibor", "15 minutes", "The Rock" en een hele vage Latin politiefilm rollen we Arequipa binnen. Het is nu niet een eerste aanblik die erg uitnodigend is. De stad is midden in de woestijn gebouwd en de buitenwijken zijn opgetrokken in het steengruis. Onverharde wegen en veel lelijke bouwsels. Overal steekt het betonijzer uit de gebouwen, waarschijnlijk om "ooit' nog eens wat aan te kunnen bouwen.

Zaterdagmorgen de taxi genomen naar het vliegveld van La Paz. Het ligt buiten het dal dus we moeten de hele weg weer omhoog. De chauffeur rijdt als een idioot en we zijn er dus ruim op tijd. Het is een kleine luchthaven met maar weinig vluchten, de meeste naar bestemmingen in Bolivia. Onze vlucht naar Rurrenabaque heeft vertraging en we vertrekken een uurtje later. Langs de taxibaan van het vliegveld is een kerkhof met oude vliegtuigen. Prachtige oude vervallen kisten op een rijtje. Nooit eerder gezien op een luchthaven.

Deze dagen zijn we de "highlights" van Beijing af geweest. Maandagochtend weer richting verboden stad. Vandaag geen enorme rij bij het Mausoleum. Wel een hoop groepen richting de verboden stad. Eenmaal binnen zie je pas hoe enorm groot deze verboden stad is. Er zijn een aantal binnenpleinen tussen de grote gebouwen in en geheel rondom liggen kleinere binnenplaatsjes met tempels e.d. Het geheel valt ons eigenlijk een beetje tegen. Het is allemaal net te groot, massaal en toeristisch.

Van Mandalay naar Pyin u lwin
We rijden al weer vroeg door Mandalay. De ochtendspits is in volle gang. Hoewel deze voor 80% uit fietsers bestaat is er af en toe toch geen doorkomen aan, ze krioelen aan alle kanten over straat. Als we de stad uit zijn komen we al snel in de heuvels. Het is een mooi landschap. Na een uurtje of wat zijn we bij de eerste stop voor vandaag; de Anasikan waterval. Het is zo'n drie kwartier afdalen van de weg naar de waterval. Het hele pad krijgen we gezelschap van drie dametjes die ons aan alle kanten willen bijstaan. Anita wordt bijna naar beneden gedragen! 

Om zeven uur vertrokken met een busje naar Rincon de la vieja. Kost wel een paar duiten maar bij gebrek aan alternatieven leveren we ons maar over aan de Costaricaanse dollarmakers. Het moet de moeite zijn.
Als we richting het natuurgebied om de vulkaan hobbelen begint het al weer zachtjes te regenen. Twee weken droog in Nicaragua en we zijn nog geen dag in Costa Rica en …., ja hoor!