Vandaag Maun verlaten. En dit is ook onze laatste dag in Botswana. We rijden richting noord westen om bij de grens met Namibië te komen. Eigenlijk maken we een mooie boog om de Onkovango heen. Aardig stukje rijden, maar ook hier valt de kwaliteit van de weg alles mee.

We rijden door de smalle Caprivistrook naar het westen van Namibië. Hier nog veel kleine dorpje met hutten en overal vee. Onderweg staan er in een dorpje wat mensen met houtsnijwerk langs de weg. Hier wat lokale kunstnijverheid ingeslagen. En dan weer door. Het is een enorm lang recht stuk weg.

Deze dag begint met een ontbijt in het guesthouse. Lekker hoor, niets hoeven doen en uitgebreid eten! Gelukkig kan Anita weer iets gemakkelijker bewegen en is de pijn weg. Alles rustig ingepakt en in een schoon gewassen auto (service van het huis) op pad richting Windhoek.

Sossusvlei in de Nahib Naukluft woestijn is een van de top bezienswaardigheden van Namibie. De rode zandduinen zijn wereldberoemd. Om hier te komen maken we een ommetje via Mariental. Dan is het deel asfaltweg net wat langer zodat we minder gravelroad hoeven te rijden en dat is wat prettiger voor Anita haar gestel. En we breken de route in twee zodat de afstand per dag wat korter is.

Vertrek uit Sossusvlei betekent eerst weer een uurtje of wat gravelroad. Het is dezelfde weg als welke we heen genomen hebben en ditmaal rijden we met het zonnetje in de rug. Wederom overnacht in Mariental bij de “La vida inn”. De dag er op richting Keetmanshoop. Dit gaat lekker snel want vandaag de hele dag asfaltweg. In Keetmanshoop eerst even de voorraden aangevuld en vervolgens een 20 kilometer richting het oosten naar een campsite bij het kokerbomenwoud.