De eerste dag op pad. Over de afsluitdijk richting Groningen en de grens. Het is mooi helder lenteweer, het zonnetje schijnt recht de cabine in. Bij de grens met Duitsland is er grenscontrole, dat hebben we toch al een jaar of 30 niet meer meegemaakt bij de oosterburen. Maar ja, de tijden veranderen.
Het is niet al te druk en eigenlijk alleen bij de Elbetunnel in Hamburg loopt het vast. Maar ook niet dramatisch dus we zijn lekker op tijd bij de overnachtingsplek op het terrein van de Familia in Quickborn. ’s Avonds een rondje gelopen door de landelijke omgeving en een rustige nacht gehad.
De volgende ochtend weer rond een uur of acht gaan rijden. Wederom een mooie dag vandaag. Na een dik uurtje in Denemarken. Hier zijn ze lekker aan de weg bezig. Eerst een stuk van 45 kilometer aan werkzaamheden, daarna nog een toegift van 23 kilometer waar geklust wordt. Gelukkig geen opstoppingen, met een gangetje van 80 mag je nog doorrijden. Achter Aalborg stoppen we bij een viking museum om te overnachten. Prachtige rustige groene plek. In de hoge bomen langs het parkeerterrein zit een enorme kolonie kraaien te broeden. Die maken met z’n allen nog de meeste herrie. Ook hier in de avond een rondje gelopen door de velden. Het is een fraaie glooiende omgeving.
Volgende dag rustig aan richting Hirsthals, we hebben alle tijd. Onderweg nog even bij een tankstation met voorzieningen het grijswater geleegd en schoon water weer aangevuld. Hirsthals is een plaatsje van waaruit diverse veerboten vertrekken. Een knooppunt in het zeetransport in deze regio. Rondom de haven is het dan ook vooral een zee van containers en opleggers die allemaal staan te wachten op transport. En campers, heel veel campers.
In Hirsthals eerst de dieseltank weer gevuld en in een park daar een rondje gelopen tot het tijd was om in te checken bij Smyrilline. We dachten dat we vrij vroeg waren maar er staan al rijen met andere campers. Heel verschil met vorig jaar richting de Baltische staten, toen gingen we maar meet een stuk of wat campertjes aan boord. Alle auto’s en campers worden op hoogte in rijen gezet en dan begint het wachten totdat we werkelijk aan boord kunnen rijden. Je staat hier op het parkeerterrein z’n beetje onder de windmolens en die dingen zijn van zo dichtbij echt reusachtig.
En dan gaat het rijden, rijtje voor rijtje, dan weer wat personenauto’s dan weer wat campers gaan het schip in. Wij zijn zo’n beetje het laatste rijtje met bestemming IJsland wat de boot op gaat. Alleen die naar de Faraoer Eilanden gaan mogen er als allerlaatste op zodat ze er ook weer als eerste af kunnen.
