Seydisfjordur is een dorpje van 700 inwoners. Het is prachtig gelegen aan het eind van de fjord en ingeklemd tussen de bergen die gelijk stijl omhoog gaan. De enige geasfalteerde weg gaat direct omhoog over de pas naar Egilstadir. En alles in het dorpje draait om de veerboot die hier aanlegt.
Het heeft ook helemaal geen grote haven, ze kunnen net twee schepen van formaat veerboot kwijt en hebben nog een klein haventje voor de lokale schepen.
En dat maakt dat het helemaal geen verkeerd plaatsje is. Lekker overzichtelijk, wat horeca voor de stroom aan toeristen die hier in en uit gaat, het zwembad, een supermarktje en klaar. En de camping natuurlijk die voor elk vertrek van de ferry weer volstroomt met mensen die de laatste overnachting in het dorpje willen doen. En dat zijn er nogal wat. De camping heeft inmiddels een tweede locatie die helemaal opgeknapt en uitgebreid wordt en ook al z’n eigen sanitair gebouwtje heeft.
Maar wij waren hier vroeg en staan nog op de camping zelf, met een heel stel medecampeurs op een rijtje langs het pad.
En omdat we vanwege het weer hier een dag eerder aankwamen hebben we nu twee volle dagen in Seydisfjordur. Alleen is dit weer de eerste dag nog net zo slecht als de dag ervoor zodat we eigenlijk de hele dag binnen zitten. Kacheltje aan een een beetje lezen en relaxen. De dag is evengoed zo voorbij.
De tweede dag is gelukkig wat beter. Het stopt geregeld voor langere tijd met regenen zodat we er op uit kunnen. Verschillende wandelingetjes door de omgeving gemaakt. Er is een tweetraps waterval vlak bij het dorp waar we ook even langs lopen. Vanaf een bruggetje onder de waterval heb je een mooi uitzicht, ook op het dorpje zelf. Later lezen we op infoborden in het dorp dat naast de waterval een aar of wat geleden nog een aardverschuiving is geweest. Heel wat huizen zijn hierbij verwoest. Je kan de plek ook duidelijk op de berg zien. Ze hebben nu ook aan de kant van de camping enorme dammen en buffers gemaakt om aardverschuivingen te kunnen weerstaan.
Die avond lopen we alvast naar het kantoortje van Smyril Line om vooraf in te checken. Daar horen we al dat de boot vertraging heeft vanwege het slechte weer op zee en op dit moment nog aan het lossen is op de Faraoer eilanden.
De volgende ochtend onze positie ingenomen in de wachtrijen voor de boot. Het is inmiddels weer bar slecht. Drie graden en harde wind met regen. Ik heb medelijden met de jongens en meisjes die op het parkeerterrein de auto’s op de juiste plek moeten zetten. Ze hebben over hun normale kleding alleen een fluorescerend hesje aan en moeten inmiddels toch ook doorweekt zijn.
En zo staan we wat uren te wachten tot de Norrona arriveert. We hebben het kacheltje aan staan dus het is lekker warm binnen. Even worden we gefopt als er uit de grijze mist een enorm schip tevoorschijn komt. Maar dit blijkt een cruiseschip te zijn. Het blijft een stukje voor de kust in de fjord liggen en later zien de dat de passagiers met kleinere bootjes aan land worden gebracht. En uiteindelijk komt ons bootje dan ook aanvaren.
En dan gaat het eigenlijk best wel snel. De losse trailers worden nog van het schip gehaald als wij er al weer op mogen. Gelijk daarna naar onze hut gegaan en spoedig vertrekken we ook. De zee is wel en stuk ruwer dan we op de heenweg hebben meegemaakt. Er staat nu windkracht 7 en de golven zijn hoog. Gelukkig hebben we wind mee zodat je er niet zo heel veel last van hebt. Helaas is met dit weer wel het hele bovendek gesloten.
De volgende ochtend hebben we het ergste al weer gehad. Het is nu een stuk rustig op zee en de zon komt er weer door. En dat blijft eigenlijk zo tot in Hirsthals. We treffen het dus weer. Lekker veel uit de wind op het dek zitten en over de oceaan uitkijken. We zien drie keer dolfijnen!
De ochtend hier op weer keurig op tijd in Hirsthals gearriveerd. Alle vertraging is weer goedgemaakt. We staan vrij gunstig op het parkeerdek en zijn heel snel weer van de boot. Even getankt en wat boodschappen gedaan en dan op pad voor de laatste 1000 kilometer.
Dit was echt weer een geweldige reis!
